Μα γιατί Αρχαία Ελληνικά;

1ο Λύκειο Αιγάλεω - 1ο Λύκειο Χαϊδαρίου: τριήμερη μαζί!!!

                                         Μαζεύουμε λίγες φωτεινές στιγμές

και τις κρεμάμε στο κομπολόι των αναμνήσεων

ν' αστράφτουν στο μυαλό μας

σε ώρες δύσκολες

για να μας θυμίζουν τι όμορφη που είναι η ζωή

όταν είμαστε έτσι όλοι μαζί ...

Θυμάστε,παίδες, τη σάτιρα της εκδρομής;

"Είμαστε αλάνια, διαλεχτά παιδιά μέσα στην πιάτσα

απ' του Χαϊδαρίου κι από του Αιγάλεω τη ράτσα.

1ο ΓΕΛ - 1ο ΓΕΛ ναι, μαζί στην εκδρομή

και γελούν και γλεντούν στην τριήμερη!

Είμαστε ρεμπέτες... κι αν δεν μας χωράνε οι ταβέρνες

έξω τα τραπέζια βγαίνουν και μαζί τους κι οι καρέκλες!

Αιγαλιώτες, Χαϊδαριώτες, μια ομάδα στο χορό

στο τραγούδι και στο γλέντι... στον πολιτισμό!

Πήγαμε στις Σπέτσες, ρίξαμε και τις διπλοπενιές μας

και με τους χορούς μας δέσαμε για πάντα τις ζωές μας...

Αιγαλιώτες, Χαϊδαριώτες, μια ομάδα στο χορό

στο τραγούδι και στο γλέντι... στον πολιτισμό!"

Και εις άλλα με υγεία, παίδες!!!!

Το χωριό του "Όλοι μαζί"!

«Το Χωριό του Όλοι Μαζί» αποτελεί ένα φωτεινό και συγκλονιστικό παράδειγμα αλληλεγγύης: πρόκειται για ένα δίκτυο 27 εθελοντικών οργανώσεων, που διαχειρίζεται τις πρώην παιδικές κατασκηνώσεις τού ΠΙΚΠΑ στη Μυτιλήνη για να δημιουργήσει έναν αυτοοργανωμένο ανοιχτό χώρο φιλοξενείας για οικογένειες μεταναστών.

Aπό τον περασμένο Αύγουστο 1.200 πρόσφυγες έχουν συλληφθεί στη Λέσβο για παράνομη είσοδο στη χώρα. Τα δρακόντεια μέτρα στα σύνορα του Εβρου, στο όνομα της Ευρώπης – φρούριο, στέλνει τους πρόσφυγες από το Αφγανιστάν και τη Συρία να προσεγγίσουν την Ελλάδα μέσω θαλάσσης.

Το τελευταίο διάστημα σημειώνονται δεκάδες αφίξεις ανθρώπων που επιλέγουν να διαβούν τα σύνορα παράνομα από τα απέναντι τουρκικά παράλια, παρά να παραμείνουν στην πατρίδα τους, όπου η ζωή τους απειλείται καθημερινά.

Στις 14 Δεκεμβρίου, 29 από αυτούς δεν έφτασαν ποτέ στον προορισμό τους γιατί, σύμφωνα με τη μαρτυρία του μοναδικού επιζώντα, η βάρκα στην οποία επέβαιναν ανετράπη. 21 σοροί βρέθηκαν τις δύο επόμενες μέρες, ενώ οι υπόλοιποι συνεπιβάτες του, μεταξύ των οποίων μικρά παιδιά, αγνοούνται.

Το «πρωτόκολλο» του υπουργείου Προστασίας του Πολίτη είναι βασανιστικά αργό για όσους επιθυμούν να αποχωρήσουν. Οι τοπικές αρχές, Λιμενικό και Αστυνομία ακολουθώντας άνωθεν εντολές, κρατούν για αρκετές μέρες τους πρόσφυγες στα κρατητήρια, προκειμένου να μην ταραχτεί η «καθαρή» όψη της Αθήνας. Και τα κρατητήρια όμως δεν χωρούν πολύ κόσμο. Μέσα στον Νοέμβριο έγινε η πρώτη απεργία πείνας από τους μετανάστες για τις συνθήκες κράτησής τους.

Οι επόμενες «φουρνιές» περίμεναν στο λιμάνι, στο πάρκο και τους δρόμους της Μυτιλήνης, αφού Λιμενικό και Αστυνομία δεν τους συλλάμβανε, προκειμένου να τους παραχωρήσουν τα απαραίτητα έγγραφα για να ταξιδέψουν. Σήμερα η διαδικασία έχει ως εξής: οι πρόσφυγες καταφτάνουν τις πρώτες πρωινές ώρες, πηγαίνουν στις αρμόδιες αρχές για να παραδοθούν, αλλά μάταια. Οι αρχές τούς διώχνουν.

Το Χωριό τού Ολοι μαζί

Οταν ο συγγραφέας Σωκράτης Ματζουράνης έγραφε το βιβλίο «Το Χωριό τού Ολοι μαζί» σίγουρα δεν μπορούσε να φανταστεί ότι το παραμύθι του για τα παιδιά θα γινόταν δίκτυο 27 εθελοντικών οργανώσεων, που θα γίνονταν φωτεινό και συνάμα συγκλονιστικό παράδειγμα αλληλεγγύης. Ο Γιώργος Παπαπορφυρίου είναι πρόεδρος της Συνύπαρξης και Eπικοινωνίας στο Αιγαίο που συμμετέχει στο Χωριό τού Ολοι μαζί.

«Αρχικά φτιάξαμε το δίκτυο για να συνεισφέρουμε σε Μυτιληνιούς συμπολίτες μας που βρίσκονται σε δύσκολη κατάσταση. Οταν όμως είδαμε μετανάστριες έγκυες στον δρόμο, πήγαμε στον δήμο και ζητήσαμε το κλειδί για τις κατασκηνώσεις.

Από την 1η Δεκεμβρίου παρέχουμε στέγη και φαγητό τρεις φορές τη μέρα στους μετανάστες που δεν παραλαμβάνει η Αστυνομία. Σε αυτό, πέρα από τους ντόπιους, βοηθά και το Πανεπιστήμιο Αιγαίου που διαθέτει 25 μερίδες καθημερινά από τη λέσχη σίτισης. Επίσης λειτουργεί ιατρείο με τη βοήθεια των Γιατρών χωρίς σύνορα και τη διάθεση φαρμάκων από πολίτες από τις 3 έως τις 5 το απόγευμα».

Η κατάσταση όμως δυσκολεύει καθημερινά, καθώς, ενώ το χωριό ξεκίνησε φιλοξενώντας 40 πρόσφυγες, ο αριθμός πολλαπλασιαζόταν καθημερινά, ενώ η κρατική αδιαφορία γιγαντώθηκε.

«Τέσσερις εβδομάδες μετά η Αστυνομική Διεύθυνση, καθηλωμένη από οδηγίες του υπουργείου, πετάει σε εμάς το μπαλάκι της υποχρέωσης περίθαλψης αυτών των ανθρώπων -για απροσδιόριστο μάλιστα χρονικό διάστημα- και της ασφαλούς διαμονής τους. Απεγνωσμένοι τρέχουμε να αντιμετωπίσουμε τις αυξανόμενες ανάγκες τους, ενώ οι Αρχές εξακολουθούν να εφαρμόζουν τις ίδιες βραδυκίνητες γραφειοκρατικές πρακτικές.

Εμείς σταθήκαμε ενεργά αλληλέγγυοι στους συνανθρώπους μας και δεν θα σταματήσουμε να το κάνουμε με όσα μέσα και δυνάμεις διαθέτουμε. Αν εσείς δεν αποφασίσετε να πάρετε το παραμικρό μέτρο και τις ευθύνες που σας αναλογούν για να προστατέψετε το επιτυχημένο μέχρι στιγμής εγχείρημα, η προσπάθεια μας τίθεται σε κίνδυνο», αναφέρουν οι εθελοντές απευθυνόμενοι στον Δήμο και την Αστυνομία.

 «Ακόμα έχω μελανιές»

Ο Ριζά είναι 27 χρόνων και μένει στο Χωριό τού Όλοι μαζί εδώ και τρεις μέρες μαζί με τη γυναίκα του και τα δυο του παιδιά 4 και 5 χρόνων.

«Εδώ και 4 μήνες φύγαμε από το Αφγανιστάν, γιατί μας κυνηγούσαν οι Ταλιμπάν. Είμαστε στη φυλήXαζαρά και μας μισούν, δεν ξέρω αν το ξέρεις γιατί εσείς είστε μακριά. Απειλούσαν την οικογένειά μου ότι θα τη σκοτώσουν. Πήγαμε στο Ιράν και μετά στην Τουρκία.

Μείναμε ένα μήνα στη φυλακή, δεν ξέρω πού βρισκόμασταν, δεν επιτρέπεται να βλέπεις, αλλά κατάλαβα ότι ήμασταν Ιστανμπούλ. Δεν είδα τη γυναίκα και τα παιδιά μου ένα μήνα, απαγορεύεται να είσαι με γυναίκα στη φυλακή. Ηταν πολύ άσχημα, το πιο άσχημο όμως ήταν στο Ιράν. Εκεί μας έδερναν νύχτα-μέρα, ακόμα έχω μελανιές στο πόδι μου, κοίτα».

Ο Ριζά ξέρει αγγλικά και μεταφράζει στους εθελοντές. Καθώς μου μίλαγε μαζεύτηκαν γύρω μας άλλοι πέντε συμπατριώτες του. Τους εξήγησε για τι μιλάμε και όλοι σήκωσαν τις φόρμες τους και μου έδειξαν μελανιές.

«Μόνο δουλειά και ειρήνη»

Ο Ριζά μού μεταφράζει, μιλά ο Μοχάμεντ: «Οι Ταλιμπάν έκαψαν το σπίτι μου, έπρεπε να φύγουμε αμέσως. Το παιδί μου είναι 3 χρόνων. Εδώ μόνο τους γιατρούς να σκεφτείς, είναι το καλύτερο μέρος. Ο αδερφός μου είναι στη Νορβηγία, μας περιμένει να πάμε. Δεν ξέρω τι θα συναντήσουμε από δω και πέρα, αλλά ελπίζουμε. Να μπεις στο ίντερνετ να δεις που έκαψαν τα σπίτια μας. Δεν θέλουμε να κάνουμε κακό σε κανέναν. Μόνο δουλειά και ειρήνη θέλουμε και να μας θέλουν, να μη μας διώχνουν».

«Δεν είμαστε μετανάστες, είμαστε πρόσφυγες!»

Ο Ριζά θέλει να πει για το ταξίδι του: «Από την Τουρκία βρήκαμε κάποιον και του είπαμε να φύγουμε, να πάμε στην Ευρώπη. Ζητήσαμε πρώτα άσυλο, τούς εξηγούσαμε επί μέρες. Δεν είμαστε μετανάστες, είμαστε πρόσφυγες! Εγώ δεν είχα καθόλου λεφτά, ο θείος μου που είναι στο Αφγανιστάν συνεννοήθηκε με τον άνθρωπο και του έβαλε τα λεφτά στην τράπεζα, μετά μας έβαλαν σε ένα καράβι. Ημασταν 35 μεγάλοι και 10 μικροί, ταξιδεύαμε 6 ώρες, νύχτα και κρύο. Δεν κάνει να σε δουν».

Τώρα χαμογελάει: «Εδώ είναι σαν να σε αγαπούν όλοι, μας φροντίζουν, μας εξετάζουν οι γιατροί, δεν είδαμε γιατρό τόσους μήνες και το παιδί είχε αρρωστήσει. Και άλλες γυναίκες που ήρθαν από το Αφγανιστάν είναι έγκυες, μόνο εδώ τις κοιτάζουν. Είναι σε προτεραιότητα, πρώτα γυναίκες έγκυες, μετά μικρά παιδιά, μετά όλοι εμείς. Εδώ μας βοηθούν όλοι. Μόνο ζεστό νερό δεν έχει για να κάνουμε μπάνιο, αλλά σήμερα ήρθε ένας κύριος και θα το φτιάξουν». «Και τώρα;», τον ρωτάω. «Και τώρα περιμένουμε, θα πάμε όπου μας δεχτούν δεν έχουμε προορισμό, αρκεί να έχει ειρήνη».

Γιατροί χωρίς Σύνορα

«Εδώ και 5 χρόνια βρίσκομαι σε αποστολές. Κατά σύμπτωση η πρώτη μου αποστολή ήταν εδώ όταν ήταν ανοιχτή η Παγανή», λέει ο επικεφαλής της ομάδας των Γιατρών χωρίς Σύνορα, Χρήστος Γεωργιάδης, που βρίσκεται 1,5 μήνα στη Μυτιλήνη. Μόνο που το κολαστήριο της Παγανής, που έκλεισε μετά από πολλές κινητοποιήσεις, διεθνείς πιέσεις και πολυήμερες απεργίες πείνας από τους κρατούμενους δεν έχει καμία σχέση με το Χωριό τού Ολοι μαζί.

 «Αυτό ήταν κέντρο κράτησης, εδώ είναι πολύ διαφορετικά», προσθέτει. «Οι εθελοντές φροντίζουν, ώστε να μη μείνουν στον δρόμο εκατοντάδες άνθρωποι. Εμείς δεν ξέρουμε πόσο θα μείνουμε εδώ, εξαρτάται από τις ανάγκες. Σε καμία περίπτωση όμως δεν βρισκόμαστε εδώ για να αντικαταστήσουμε κάποια δομή. Η λύση θα πρέπει να δοθεί κεντρικά. Εμείς καλύπτουμε τα κενά. Αυτή είναι η φύση της οργάνωσης των Γιατρών χωρίς Σύνορα».

Η Ανθή Καραγγελή είναι από τα πιο ενεργά μέλη του χωριού. Μου μιλάει και την ίδια ώρα μετρά τα καρτελάκια για να δει τα κενά που υπάρχουν στα σπιτάκια, ώστε να χωρέσει μια νέα οικογένεια που ήρθε στο χωριό. Δεν στεκόμαστε όσο μιλάμε. Περνάμε από τα σπιτάκια, στη φωτιά που έχει ανάψει μια παρέα προσφύγων για να ζεσταθεί, ακούγοντας από ένα μικρό κασετοφωνάκι τραγούδια με γνώριμες μελωδίες, αλλά άγνωστα ακούσματα. Μετά πάμε στην κουζίνα και μετά στο άτυπο ιατρείο, κάποιον ψάχνει, αλλά την ίδια ώρα τη ζητούν δεκάδες για να τη ρωτήσουν από κάτι.

Κι εκείνη όλο και ανατρέχει στα γραπτά της και μου λέει: «Οι Μυτιληνιοί μάς έχουν αφήσει άφωνους. Η ανταπόκριση έχει περάσει κάθε προσδοκία. Υπάρχει κόσμος ντόπιος που δυσκολεύεται, δεν έχει καθόλου χρήματα, κι όμως έρχεται μας το λέει και μας ζητά μακαρόνια και ρύζι. Τα παίρνει σπίτι του, τα μαγειρεύει και μετά έρχεται με τις κατσαρόλες για να προσφέρει φαγητό».

Η Ανθή στενοχωριέται γιατί σε λίγες μέρες θα πρέπει να αφήσει το χωριό για να πάει σε ελληνική αποστολή στη Γάζα. Γιατί τα κάνεις όλ’ αυτά; Πώς μπορείς; Τη ρωτώ και την ίδια στιγμή ντρέπομαι. Οχι για την κλισέ ερώτηση, ούτε για τη δική μου έλλειψη κουράγιου. Αλλά γιατί όποιος περάσει από το χωριό, τα λόγια περισσεύουν. Δεν θα δεις κανέναν να περιαυτολογεί ή να κατηχεί για τις καλές του πράξεις. Ολα δουλεύουν ρολόι.

 «Δεν το κάνω ως υποχρέωση σε κάποιον, το κάνω επειδή μου αρέσει. Δεν μπορώ να αγνοώ το βλέμμα με το οποίο με κοιτούν, ούτε τους λόγους που έχουν αφήσει τις πατρίδες τους. Οταν γίνεται πόλεμος οι άνθρωποι δεν ψάχνουν για μια πιο ποιοτική ζωή, αλλά για μια ευκαιρία να ζήσουν».

«Η συντροφιά των Αρχαγγέλων»

Μία από τις οργανώσεις που συμμετέχουν στο χωριό του όλοι μαζί είναι η Συντροφιά των Αρχαγγέλων. «Είναι μια εθελοντική ομάδα 35 νέων του Ιερού Ναού Παμμεγίστων Ταξιαρχών στο Καγιάνι. Ξεκινήσαμε τον Μάιο του 2011 να δίνουμε τρόφιμα σε συγχωριανούς μας που το είχαν ανάγκη. Εχουμε και μουσική ομάδα. Τώρα αγοράζουμε τρόφιμα, τα μαγειρεύουμε και τα φέρνουμε στις κατασκηνώσεις. Ευτυχώς είναι όλη η ενορία στο πλευρό μας και δεν έχουμε να αντιμετωπίσουμε ρατσισμό», λέει ο διάκονος του ναού, Νικόλαος Μαυρουδής και συμπληρώνει: «Αυτό που συμβαίνει δεν μπορούμε ούτε να το αντέξουμε, ούτε να το αποτρέψουμε.

Ολοι οι άνθρωποι που έρχονται με τα παιδιά τους στη χώρα μας ψάχνουν ένα καλύτερο μέλλον γιατί στην πατρίδα τους δεν μπορούσαν να το έχουν». Κάθε Κυριακή, μετά τη λειτουργία, η συντροφιά των αγγέλων μοιράζει πλαστικά τάπερ στους κατοίκους του χωριού: «Τα δίνουμε άδεια, κι όποιος θέλει βάζει μερίδα από το φαγητό που έχει φτιάξει το μεσημέρι. Στη συνέχεια γυρνάμε τα σπίτια, παίρνουμε τα τάπερ και τα φέρνουμε εδώ. Ενώ λοιπόν περιμέναμε να μαζέψουμε 50 τάπερ, μαζέψαμε 80, γιατί οι συγχωριανοί έδωσαν παραπάνω μερίδες και προσέφεραν και κάλτσες, και ρούχα και κουβέρτες!».

Στο χωριό του όλοι μαζί έμεναν την προηγούμενη εβδομάδα 140 πρόσφυγες, κυρίως από το Αφγανιστάν και σε μικρότερο βαθμό από τη Σομαλία και τη Συρία. Ο αριθμός όμως δεν είναι πάντα ίδιος, εξαρτάται από τις αφίξεις και από τους χειρισμούς της Αστυνομίας σε σχέση με τις συλλήψεις. «Η Αστυνομία έρχεται εδώ και μετά βγάζει δελτίο Τύπου ότι και καλά συνέλαβε αλλοδαπούς για παράνομη είσοδο στη χώρα», πετάγεται η Μαρία. Πραγματικά, όποιος παρατηρήσει τη διαδικασία διαμονής και αποχώρησης από τις κατασκηνώσεις το διαπιστώνει. Πρώτη φορά είδα ανθρώπους και μικρά παιδιά να λαχταρούν που βλέπουν την κλούβα.

 «Είμαστε στη σειρά να φύγουμε!», φωνάζει ο 32χρονος Αλίζε που μαζί με τη γυναίκα του και τα δυο του παιδιά πακετάρουν τα πράγματά τους και ετοιμάζονται να… συλληφθούν. Σήμερα οι δημοτικές κατασκηνώσεις άδειασαν γιατί η Αστυνομία έβγαλε όλα τα έγγραφα και οι πρόσφυγες αποχώρησαν. Μένουν όμως ανοιχτές, με τους εθελοντές να παραμένουν εκεί με βάρδιες. «Οσο υπάρχουν άνθρωποι που υποφέρουν, θα υπάρχουν και άνθρωποι αποφασισμένοι να τους βοηθήσουν».

Πριν λίγο καιρό κυκλοφόρησε στο διαδίκτυο ένα καλοδουλεμένο βιβλιαράκι 14 σελίδων με μαρτυρίες Ελλήνων και προσφύγων από το χωριό του όλοι μαζί. Ολόκληρο το βιβλιαράκι μπορείτε να το δείτε εδώ.

της Ανθής Παζιάνου

αναδημοσίευση από την Εφημερίδα των Συντακτών

Πηγή: Καλά Νέα 

Η Βραζιλία δίνει επίδομα... πολιτισμού!!! Καλό;

Την εβδομάδα που μας πέρασε η κυβέρνηση της Βραζιλίας ανακοίνωσε ότι κάθε εργάτης της χώρας θα λαμβάνει 18,50 ευρώ το μήνα για να το ξοδέψει σε...

πολιτισμικές δραστηριότητες:

 αυτό σημαίνει κινηματογράφο, μουσεία, βιβλία, μουσική, DVD.

«Σε όλες τις ανεπτυγμένες χώρες η κουλτούρα παίζει κεντρικό ρόλο στην οικονομία», ανακοίνωσε η Υπουργός Πολιτισμού Marta Suplicy σε συνέντευξη που έδωσε σε κρατικό κανάλι.

Το επίδομα θα δίνεται στους εργάτες που παίρνουν βασικό μισθό από τους εργοδότες τους σε μορφή ηλεκτρονικής κάρτας, γράφει το Business Insider. Το 90% βαραίνει τον εργοδότη ενώ το 10% τον εργαζόμενο, ο οποίος δεν είναι υποχρεωμένος να συμμετέχει στο πρόγραμμα.

Ο εργοδότης είναι ελεύθερος να δίνει τις κάρτες και σε όσους παίρνουν παραπάνω από τον βασικό μισθό, ο οποίος είναι περίπου 275 ευρώ.

Aπό την lifo via http://kali-mas-mera.blogspot.gr/

Πηγή: Καλά Νέα

Τριήμερη στην Αργολίδα και στις Σπέτσες!!

Καλημέρα!!!!

Η ώρα είναι 7 το πρωί. Σε λίγο ξημερώνει η τρίτη και τελευταία ημέρα της εκδρομής μας. 

Νιώθω πως πίνω σιγά σιγά τις τελευταίες γουλιές από ένα γλυκό και δυνατό κρασί και προσπαθώ να τις απολαύσω όσο γίνεται περισσότερο. Τα παιδιά είναι ευτυχισμένα και το βλέπει κανείς σε κάθε τους κίνηση. Αυτά τα ίδια παιδιά που έχουν σφραγίσει το βλέμμα τους με το φριχτό άγχος των Πανελλαδικών εδώ είναι ξανά ανέμελα, χαρούμενα παιδιά. 

Μακάρι να μπορούσα να τα βλέπω έτσι κάθε μέρα! 

Μου φαίνονται όλα τους σαν άγγελοι και δεν χορταίνω να τα κοιτάζω. 

Χτες βράδυ πήγαμε σε ένα ρεμπετάδικο, έπεσε τραγούδι και χορός και στο τέλος ο ιδιοκτήτης μάς ευχαριστούσε που έδωσαν τα παιδιά μας τόση ζωντάνια και τόσο κέφι στο μαγαζί του.

Κοίταζα τα σηκωμένα χέρια, τα γελαστά μάτια, τις λάμψεις των μαλλιών τους και ειλικρινά ένιωθα την ψυχή μου να γίνεται ένα με αυτά, να τα τυλίγει με στοργή, να ανοίγει και να υψώνεται γεμάτη ευγνωμοσύνη κι ευτυχία...

Είναι από κείνες τις στιγμές που θα φυλάξω μέσα μου καλά, για να ανατρέχω και να παίρνω κουράγιο όταν δυσκολεύομαι ή με πιάνει θλίψη. 

Θέλω ειλικρινά να πω ένα ευχαριστώ για τις πολύτιμες γουλιές από τούτο το κρασί που πίνω τώρα, γιαυτό και κάνω αυτή την ανάρτηση.

Ξέχασα να σας πω ότι σε αυτή την εκδρομή συνταξιδεύουμε αντιπροσωπείες από δύο σχολεία: το δικό μας, το 1ο Λύκειο Αιγάλεω και το 1ο Λύκειο Χαϊδαρίου κι αυτό είναι ένα στοιχείο που κάνει ακόμη πιο όμορφη την ατμόσφαιρα. Μέσα στο διώροφο πουλμανάκι μας επικρατεί χαρούμενη κινητικότητα και πλέον δεν διακρίνω τους δικούς μας μαθητές από τους άλλους. Τους βλέπω μόνο δύο μέρες, μα έχουν ήδη μπει στην καρδιά μου - κι έχω την αίσθηση ότι δεν νιώθω έτσι μόνο εγώ, αλλά όλοι οι συμμετέχοντες.

Μαγικό πράγμα τελικά οι εκδρομές, ε;

 Άντε γεια μας και στα πιο τρελά όνειρά μας!

 Η κομπανία του ρεμπετάδικου έδωσε τη θέση της
στην ορχήστρα των μαθητών 

που έδωσε τα ρέστα της!!!!

 

Στιγμιότυπα από το πούλμαν...

 



Επίσκεψη στο εργοστάσιο παραγωγής χυμών 
"Εσπερίδες"

Στο ξενοδοχείο μας!

 

 Στις Σπέτσες!!!

 

 Ο καιρός σύμμαχος - οι Σπέτσες κόσμημα στο λαμπερό μεσογειακό φως...

Αυτά για την ώρα.

Καλημέρα όλη μέραααααααααααααααααααα.....

Τι να μας χαρίσει άραγε η καινούργια μέρα;

Ανυπομονώ να κατέβω στην τραπεζαρία 

και να δω τις αγουροξυπνημένες φατσούλες των παιδιών...

Ώρες ώρες αναρωτιέμαι αν είναι αληθινά όλα τούτα τα θαύματα

και τσιμπιέμαι για να μην ξυπνήσω.

Επίθεση τέχνης στους τοίχους του 38ου δημοτικού σχολείου Πειραιά!

Μπορείς να αλλάξεις κάτι; κι αν ναι πώς; κι αν όχι γιατί;

Πόσα μπορείς να κατορθώσεις αν συνεργαστείς, προσφέρεις, φανταστείς κάτι πέρα από αυτό που βλέπεις; σίγουρα περισσότερα από όσα έχεις ήδη!

Κάπως έτσι χρώματα και χαμόγελα ανακατεύτηκαν για να μας δώσουν ένα υπέροχο αποτέλεσμα στο 38ο δημοτικό σχολείο Πειραιά!

Η δράση πραγματοποιήθηκε σε 2 στάδια!Αρχικά ένα τεράστιο φιδάκι που επιμελήθηκε ο Μιχάλης από την ομάδα μας κι ένα σκάκι που έφτιαξαν η Αθηνά και η Κατερίνα έγιναν τα νέα πεδία για παιχνίδι και δράση για τους μαθητές που ενθουσιάστηκαν με την καινούργια τους εσωτερική αυλή!

Λίγες μέρες μετά ήταν ο Παναγιώτης Καργάκος που προσφέρθηκε εθελοντικά για άλλη μια φορά και στόλισε τους εξωτερικούς τοίχους του σχολείου με υπέροχα γκράφιτι, ενώ τους υπόλοιπους χώρους τους περιποιήθηκαν μέλη της ομάδας μας μαζί με δασκάλους, γονείς και ασφαλώς τα παιδιά!!!

Τα πινέλα λερώθηκαν, τα μουντά χρώματα άλλαξαν, οι τοίχοι γέμισαν με μηνύματα και το σχολείο έγινε καθρέπτης των ψυχών που συμμετείχαν σε αυτή τη δράση!

Πούλια και ένα ζάρι δόθηκαν στα πιτσιρίκια για να ολοκληρωθεί το παιχνίδι τους στην αυλή τους και τα πρόσωπα άρχισαν να γεμίζουν χαμόγελα!

Και στο τέλος κάτι άλλαξε, κάτι καταφέραμε, λίγο ή πολύ δεν ξέρουμε, πάντως το καταφέραμε όλοι μαζί…

και γι΄αυτό σας ευχαριστούμε!!!

Δείτε περισσότερα στους pireactive

Έξυπνο βιντεάκι για την κουλτούρα των λαών...

Ανταλλακτική βιβλιοθήκη - καλή ιδέα!

Και μένα παιδιά, μου φαίνεται ότι ...

ο παράδεισος θα μοιάζει με μια τεράστια βιβλιοθήκη 

(όπως λέει κι ο Μπόρχες)... 

Τη φαντάζομαι αυτήν την βιβλιοθήκη σαν έναν μεγάλο ηλιόλουστο κήπο, με πολλές σκιερές γωνιές, με παγκάκια, με κιόσκια, με πυκνές φυλλωσιές, σαν φωλίτσες... Σε κάθε δέντρο υπάρχουν διαφορετικά βιβλία. Αλλού τα ποιήματα, αλλού οι μικρές ιστορίες, ξαπλωμένα κάτω στο γρασίδι άπειρα μυθιστορήματα. Από μέσα τους βγαίνουν οι ήρωες και συνομιλείς μαζί τους, βολτάρεις μέσα στον κήπο, σκαρφαλώνεις στα δέντρα και κοιτάς πέρα τη θάλασσα και τα σύννεφα... Τι λέω, Θεέ μου... Τέλος πάντων. Ήθελα να πω ότι τα βιβλία είναι ένας ολόκληρος κόσμος, γεμάτος μαγεία...

Αχ, μακάρι να το νιώθατε εσείς αυτό... 

Σταματώ την ονειροπόληση και αντιγράφω εδώ τις σχετικές πληροφορίες με την ανταλλακτική βιβλιοθήκη της Στέγης.

Διαβάστε και... εμπνευστείτε! 

"Ανοιχτή και προσβάσιμη 24 ώρες το 24ωρο, 7 ημέρες την βδομάδα.

Ο καλύτερος τρόπος να μοιραστούμε την αγάπη μας για τα βιβλία.

«Ο καλύτερός μου φίλος είναι αυτός που θα μου χαρίσει ένα βιβλίο που δεν έχω διαβάσει» Αβραάμ Λίνκολν.

Με το πνεύμα της ελεύθερης ανταλλαγής βιβλίων, κάθε ώρα και από όλους, δημιουργήθηκε η ανταλλακτική βιβλιοθήκη της Στέγης, ακριβώς μπροστά από το κτίριο, επί της Λεωφόρου Συγγρού.

Πρόκειται για μια καινοτόμα ιδέα και πρωτοβουλία των αρχιτεκτόνων Ειρήνης - Αιμιλίας Ιωαννίδου και Ελευθέριου Αμπατζή, που εφαρμόστηκε με μεγάλη ανταπόκριση στο Δήμο Κηφισιάς. Στόχος είναι να καθιερωθεί η Βιβλιοθήκη της Στέγης ως θεσμός και παράλληλα, τα βιβλία μας να ταξιδέψουν σε κάθε γωνιά της Ελλάδας και όχι μόνο.

Οι επισκέπτες έχουν τη δυνατότητα να πάρουν και να αφήσουν τα βιβλία που επιθυμούν, εντελώς δωρεάν. 

Κάποιος μπορεί να φέρει ένα βιβλίο χωρίς την υποχρέωση να πάρει κάποιο άλλο και το αντίστροφο. Επίσης, δεν είναι απαραίτητη η επιστροφή των βιβλίων. Ο χρήστης το μόνο που έχει να κάνει αφήνοντας τα βιβλία του είναι να κολλήσει στη ράχη τους τα ειδικά αυτοκόλλητα “swap-it/ αντάλλαξέ το” που θα βρει στα ράφια της βιβλιοθήκης.
Το μόνο που χρειάζεται είναι η διάθεση όλων να μοιραστούν τα παλιά τους βιβλία και να ανακαλύψουν νέα.
Ξεκινώντας να χρησιμοποιούμε τη βιβλιοθήκη της Στέγης την κάνουμε δική μας.
Η βιβλιοθήκη της Στέγης κατασκευάστηκε από την «Σκριμιζέας ΑΕΒΕ»"

Για περισσότερες πληροφορίες: www.sgt.gr, www.vivliothiki.org , press@sgt.gr

Πηγή: thinkfree

Θα ήθελα να κάναμε κι εμείς κάτι τέτοιο στο σχολείο μας. Τι λέτε; Ε; Είστε;;;;;;

Ανοιχτή πρόσκληση - πρόκληση: 

ΟΠΟΙΟΣ ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΣΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ

ΝΑ ΕΡΘΕΙ ΝΑ ΜΕ ΒΡΕΙ ΣΕ ΕΝΑ ΔΙΑΛΕΙΜΜΑ !!!! 

(Πληροφορίες στο γραφείο καθηγητών)

Χριστέ μου, ας έρθει έστω και ένας ή μία να με βρει!!!!

(μαθητής, καθηγητής, φύλακας, γονιός... ας βρω κάποιον!)

Το μεγάλο μας τσίρκο, μεγάλη παράσταση!!!

΄

Το Σάββατο το απόγευμα πήγα στο θέατρο! 

Είδα το "μεγάλο μας τσίρκο" του Ιάκωβου Καμπανέλλη.

Λίγες φορές στη ζωή μου έχω αισθανθεί τόσο έντονα τη δύναμη του θεάτρου! 

Κόσμος πολύς... Είχε κλείσει σχεδόν ο δρόμος του "Ακροπόλ" από αυτούς που έβγαιναν κι αυτούς που περίμεναν να μπουν.

Νομίζω ότι είναι μία από τις πιο αξιόλογες σύγχρονες παραστάσεις που αποδεικνύει ότι στην Ελλάδα του 2012 υπάρχουν ακόμα ΑΝΘΡΩΠΟΙ που δουλεύουν με μεράκι, που νιώθουν και ξέρουν να εμπνέουν και τους άλλους.

Καθώς έφευγα συγκινημένη και προβληματισμένη από το θέατρο χτύπαγαν στο μυαλό μου δύο φράσεις:
Αυτή που είπε ο Τ. Νούσιας στο τέλος του έργου:
"Αυτό θέλαμε απόψε. Να μη φύγετε αδιάφοροι... "
(γι' αυτό δεν έλεγαν τις παραστάσεις "διδασκαλίες" οι αρχαίοι, ε;)
κι αυτή που είπε η Μ. Ασλάνογλου με τον υποβλητικό ήχο των τυμπάνων
"Αν δεν με πιστεύετε, βάλτε το αυτί σας στο χώμα και ακούστε... Η γη μας χτυπάει με ογδόντα σφυγμούς... Ωραίους σαν από παλιό τύμπανο... Κάτι γίνεται... Κάτι γίνεται..."

Αυτό το σημείο του έργου ήταν πραγματικά πολύ δυνατό!

Οι δύο πρωταγωνιστές (Τάσος Νούσιας  -  Μαρίνα Ασλάνογλου) είναι έξοχοι
 - με εντυπωσίασαν ειλικρινά και οι δύο - αλλά θα έλεγα το ίδιο
για ΟΛΟΥΣ ΜΑ ΟΛΟΥΣ τους συντελεστές αυτής της παράστασης!

Ο Γιώργος Αρμένης σε ρεσιτάλ ερμηνείας ως Κολοκοτρώνης και Καραγκιόζης,
ο Αλέξανδρος Τσακίρης τρομερός Χατζηαβάτης,
ο Μιχάλης Γούναρης ως μπαρμπα-Γιώργος,
η Marlene Kaminsky με εκπληκτική κίνηση και μπρίο... τι να πω;

Θέλω να γράψω για τον καθένα τους.
Προσωπικά λάτρεψα τον τραγουδιστή Ζαχαρία Καρούνη. Τι φωνή ήταν αυτή!
Κάποιες στιγμές ανατρίχιασα με την ερμηνεία του.

Και τα κοστούμια, οι χορογραφίες, η κίνηση στη σκηνή... όλα έδειχναν τι δουλειά πραγματική είχε γίνει στις πρόβες.

Ο σκηνοθέτης, Σωτήρης Χατζάκης έφερε το έργο στα μέτρα της εποχής μας και το έκανε τόσο δροσερό κι επίκαιρο...

Φυσικά, εκτίμησα ακόμα μία φορά τον μεγάλο Ιάκωβο Καμπανέλλη που έγραψε αυτό το έργο. Πραγματικά σοφό. Με επηρέασε βαθύτατα. Θα προσπαθήσω να πάω τους μαθητές μου να το δουν!
Το κομμάτι που αναφέρεται στο Σύνταγμα της Ελλάδας και την Επανάσταση της 3ης Σεπτεμβρίου είναι πολύ διδακτικό. Αλλά και όλο το κείμενο!!! Σκέπτομαι ότι πρέπει να είχαν πραγματικά κότσια ο Καμπανέλλης κι οι άλλοι, για να το ανεβάσουν αυτό το έργο εν καιρώ δικτατορίας...
Είναι πολλές οι ατάκες του έργου και τα στιγμιότυπά του, που έρχονται στο νου μου, τώρα που γράφω. Αλλά, ειδικά η σκηνή με τον Επιτάφιο της Μικρασίας μου έχει μείνει στην καρδιά! Δεν έχω δει καλύτερη αποτύπωση του δράματος που παίχτηκε τότε σε όσες γιορτές, αφιερώματα και επετειακές εκδηλώσεις έχω πάει.

Γεια σου μεγάλε Καμπανέλλη!

Α... πρέπει ν' αναφερθώ στη στιγμή που μένουν ακίνητοι όλοι οι ηθοποιοί επί σκηνής και πέφτει η φωνή του Ξυλούρη στο "Φίλοι κι αδέρφια"... Φοβερό!!
(Αναρωτιέμαι πώς θα ήταν εκείνη η πρώτη παράσταση του έργου με Καρέζη, Καζάκο και Ξυλούρη και μάλιστα όταν παιζόταν επί Χούντας... πρέπει να ήταν η απόλυτη ανατριχίλα. Αχ, να 'μουνα από μια μεριά να την έβλεπα... Τι σου είναι το σανίδι, όταν το πιστεύεις, ε;
Δεν θέλω, όμως, τώρα ν' αναφερθώ πολύ σε αυτή την πρώτη παράσταση, γιατί δεν θέλω να μειώσω την τωρινή της εκδοχή, που ήταν υπέροχη!).

Θα κλείσω με τον συνθέτη της μουσικής τον Σταύρο Ξαρχάκο και τους εκπληκτικούς του μουσικούς. Αυτό που ένιωθα καθώς έβλεπα την παράσταση ήταν ότι η μουσική είχε πρωταγωνιστικό ρόλο. Δεν ήταν απλά το "ντύσιμο" του θεατρικού δρώμενου, διεκδικούσε την προσοχή μας και μας έκανε να προσέχουμε κάθε νότα, με την προσήλωση αυτού που βρίσκεται σε μία συναυλία.
Με εντυπωσίασε ο ακκορντεονίστας, ο βιολιστής, ο πιανίστας, αυτός που έπαιζε τα πνευστά, ο μπουζουκτζής που πήρε μετά και λαγούτο... Όλοι τους ήταν ένας κι ένας.

Το ξέρω ότι μπορεί να θεωρηθώ υπερβολική στις κρίσεις μου,
μα αλήθεια δεν έχω να πω κάτι αρνητικό γι' αυτή τη δουλειά.
Και πιστέψτε με, συνήθως, κάτι αρνητικό βλέπω, που ή το γράφω ή απλά το αφήνω ανείπωτο.
Εδώ, όμως, δεν ήταν τίποτε, μα τίποτε που δεν μου άρεσε... Τίμια κι ειλικρινά.

Α... να τώρα θυμήθηκα κάτι. Η τσιγαρίλα από τη στοά του Ακροπόλ, που όρμησε μέσα στο θέατρο, μόλις άνοιξαν οι πόρτες του διαλείμματος.

Αντιγράφω όλους τους συντελεστές του έργου, γιατί νομίζω ότι τους αξίζει ν' αναφερθούν προσωπικά. ΕΥΓΕ ΣΕ ΟΛΟΥΣ!!!!!

Συγγραφέας: Καμπανέλλης, Ιάκωβος

Σκηνοθεσία: Χατζάκης, Σωτήρης

Μουσική: Ξαρχάκος, Σταύρος

Διεύθυνση ορχήστρας: Ξαρχάκος, Σταύρος

Σκηνικά - Κοστούμια: Δρίνη, Έρση

Χορογραφία: Σωτηρίου, Δημήτρης

Φωτισμοί: Παναγιωτόπουλος, Αντώνης

Βοηθός σκηνοθέτη: Χατζηιωάννου, Μαρίνα

Βοηθός σκηνογράφου: Χαρμούση, Αναστασία

Βοηθός σκηνογράφου: Κοτρίδου, Εβελίνα

Βοηθός ενδυματολόγου: Χαρμούση, Αναστασία

Βοηθός ενδυματολόγου: Κοτρίδου, Εβελίνα

Οργάνωση παραγωγής: Στεφανίδου, Ροδή

Οργάνωση παραγωγής: Αρβανίτη, Τόνια

Ηθοποιοί
Ασλάνογλου, Μαρίνα (Ρωμιάκι, Πυθία)
Νούσιας, Τάσος (Ρωμιός, Καπετάνιος, Κλέφτης)
Μπάκα, Κική (Πιερότος, Κολλητήρι)
Μορφακίδης, Δημήτρης (Α´ Μακεδόνας, Γραμματέας, Νεόκλητος, Τρελός, Βοηθός πωλητή)
Καραμφίλης, Γιάννης (Β΄ Μακεδόνας, Όθωνας, Καπετάνιος, Αριστοκράτης, Χωρικός, Σταύρακας)
Τσακίρης, Αλέξανδρος (Ιερέας, Άγγλος Πρέσβης, Αυλικός, Χωρικός, Χατζηαβάτης, Ζωγράφος)
Νίνης, Χρήστος (Αρχιερέας, Ρώσος Πρέσβης, Καπετάνιος, Χωρικός, Βεληγκέκας)
Αρμένης, Γιώργος (Ζητιάνος, Κολοκοτρώνης, Καραγκιόζης, Βενιζέλος)
Γούναρης, Μιχάλης (Μοναχός, Α' Καπετάνιος, Χωρικός, Μπαρμπα-Γιώργος, Πλανόδιος Πωλητής)
Καπέλιος, Νίκος (Μοναχός, Γάλλος Πρέσβης, Αυλικός, Ανδρίκος, Απεσταλμένος, Ράφτης)
Χαρίσης, Γιάννης (Μοναχός, Αυστριακός Πρέσβης, Αυλικός, Λέων, Απεσταλμένος)
Μαγδαληνός, Νίκος (Μοναχός, Βαυαρός, Πρόεδρος, Ασημάκης)
Kaminsky, Marlene (Ιέρεια, Αριστοκράτισσα, Ερατώ, Χωρική)
Ζαφειριάδου, Χρύσα (Ιέρεια, Αριστοκράτισσα, Αριάδνη, Χωρική, Μοδίστρα, Γυναίκα Ερυθρού Σταυρού)
Σωφρονίδου, Ευανθία (Αριστοκράτισσα, Χωρική, Παιδί, Νιόνιος)
Ταταρέα, Αμαλία-Ελευθερία (Αριστοκράτισσα, Χωρική, Μορφονιός)
Παλάντζα, Λίλιαν (Χωρική, Αριστοκράτισσα, Αγλαΐα, Γυναίκα Ερυθρού Σταυρού)
Σπυροπούλου, Πολυξένη (Μοναχός, Χωρική, Αριστοκράτισσα, Φρόσω)
Ράπτη, Στέλλα (Μοναχός, Χωρική, Αριστοκράτισσα, Καπελού, Γυναίκα Ερυθρού Σταυρού)

Ερμηνευτές
Καρούνης, Ζαχαρίας (τραγούδι)

Χορευτές
Αλεξίου, Παναγιώτα
Γεωργιάδου, Αφροδίτη
Καφαντάρης, Κωνσταντίνος
Τσιάμογλου, Αλέξης

Σημείωση Καλλιτεχνικής Διανομής
Στην ορχήστρα, που διευθύνει επί σκηνής ο Σταύρος Ξαρχάκος,
συμμετέχουν οι μουσικοί: Νεοκλής Νεοφυτίδης (πιάνο), Νίνο Κιτάνι (φλάουτο, κλαρίνο, φλογέρα), Βασίλης Δρογκάρης (ακορντεόν), Σωτήρης Μαργώνης (βιολί), Ηρακλής Ζάκκας (μπουζούκι, μαντολίνο, λαούτο), Διαμαντής Σιδερίδης (τζουράς, μπουζούκι), Νίκος Σαμπαζιώτης (κιθάρα), Σταύρος Καβαλιεράτος (κοντραμπάσο), Γιάννης Χατζής (κρουστά)

Σκέψεις για το έργο του Καλλιτεχνικού Διευθυντή και Σκηνοθέτη της παράστασης
«Το Μεγάλο μας Τσίρκο» είναι μια μαρτυρία για τη διαχρονία της Εθνικής μας περιπέτειας. Ένα λαϊκό έπος στο οποίο διαγράφονται ανάγλυφα οι αρετές αλλά και οι παθογένειες της φυλής, οι ανατάσεις και οι πτώσεις, οι αγώνες και οι αγωνίες ενός λαού, που φορτωμένος τη βαριά του ιστορία, δοκιμάζει τον βηματισμό του προς τον χρησμό ενός αμφίσημου μέλλοντος. Μια καταβύθιση του Πατριάρχη της μεταπολεμικής δραματουργίας στη «θεία κωμωδία» του ανελέητου ελληνικού αφηγήματος.

Σωτήρης Χατζάκης

Σας έπεισα να πάτε να το δείτε, άραγε; 

Πιστέψτε με, αξίζει!!!!

Μπείτε και στην ιστοσελίδα του 

Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος 
για να δείτε περισσότερα

Α... Έγραψε κι η φίλη μου η roadartist για την παράσταση. Μπείτε να δείτε τι γράφει.
Πάντα αυτά που γράφει εκείνη είναι ενδιαφέροντα.