10 παιδικά υπνοδωμάτια από όλον τον κόσμο...

Υποθέτω ότι θα το έχετε δει αρκετοί στα ηλεκτρονικά σας ταχυδρομεία. 

Το αναρτώ για όσους δεν το έλαβαν.

Από την Κένυα στο Κεντάκι και απο τα σκουπίδια σε ροζ δωμάτια. Παιδιά απο όλο το κόσμο , διαφορετικές κουλτούρες και κοινωνικές τάξεις, όλα μαζι κάτω απο τον φακό του φωτογράφου James Mollison .

 Ένα σοκαριστικό έργο που δείχνει την ανισότητα ανάμεσα σε παιδιά. Αν είναι να κάνουμε μια σημαντική αλλαγή πρέπει να ξεκινήσουμε από τα παιδιά.

Το βιβλίο του ονομάζεται "Where Children Sleep"

Όταν ζητήθηκε από το φωτογράφο James Mollison να κάνει ένα project σχετικά με τα δικαιώματα των παιδιών, του ήρθε στο μυαλό το παιδικό του δωμάτιο. Η εξέλιξη αυτής της ιδέας ήταν το "Where Children Sleep". Οι φωτογραφίες που έβγαλε απεικονίζουν τη σκληρή πραγματικότητα.

Ιndira (7 ετών) απο το Νεπάλ. Μοιράζεται το στρώμα της, το μοναδικό στο σπίτι, με τα αδέρφια της. Απο 3 χρονών δουλεύει 6 ώρες την ημέρα, πάει σχολειο και ονειρεύεται να γίνει χορεύτρια.

 

Kaya(4 ετών) από το Τόκυο. Μένει με τους γονείς της σε ένα μικρο διαμέρισμα και στο δωμάτιο της έχει πολλά φορέματα, παλτά, κούκλες και περούκες, Ονειρεύεται να σχεδιάζει κινούμενα σχέδια οταν μεγαλώσει.

 

Dong (9 ετών) από Κίνα. Μοιράζεται το δωμάτιο του με την οικογένεια του. Αγαπάει το τραγούδι, και τα απογεύματα βλέπει λιγη τηλεόραση και κάνει τα μαθηματα του για το σχολείο. Το ονειρο του ειναι να γίνει αστυνομικός.

 

Joey (11 ετών) από Κεντάκι, Η.Π.Α. Οταν ήταν 7 χρονών, πυροβόλησε το πρώτο του ελάφι. Του αρέσει να κυνηγάει με τον πατέρα του, και έχει 2 δικα του πιστόλια και ένα τόξο. Το κατοικίδιο του ειναι μια σαύρα με την οποία του αρέσει να βλέπουν μαζί τηλεόραση τα απογεύματα.

 

Jasmine (4 ετών) από Κεντάκι, Η.Π.Α. Μένει με την οικογένεια της σε ένα μεγάλο σπίτι σε μια φάρμα. Έχει συμμετάσχει σε πάνω απο 100 διαγωνισμούς ομορφιάς και έχει κερδίσει πολλά βραβεία. Για τους διαγωνισμούς αυτούς εξασκείται καθημερινά με προσωπικό εκπαιδευτή.

 

Lamine( 12 ετών) απο τη Σενεγάλη. Μοιράζεται το δωμάτιο του με άλλα αγόρια. Τα κρεββατια δεν είναι άνετα και έχουν τούβλα αντί για πόδια σαν στήριγμα. Δουλεύουν κάθε μέρα απο τις 6 το πρωί σε χωράφια μέχρι το απόγευμα όπου διαβάζουν το Κοράνι.

 

Thais (11 ετών) από την Βραζιλία. Μοιράζεται το δωμάτιο της με την αδερφή της. Είναι συνηθισμένη σε συμμορίες και χρήση ναρκωτικών στην γειτονιά. Όταν μεγαλώσει θέλει να γίνει μοντέλο όπως πολλά κορίτσια απο την Βραζιλία.

 

Douha (10 ετών) από την Παλαιστίνη. Μένει σε κατασκήνωση προσφύγων με τα 11 αδέρφια της και μοιράζεται το δωμάτιο με τις 5 αδερφές της. Ο αδερφός αυτοκτόνησε σε επίθεση ενάντια στο Ισραήλ.

 

Jamie (9 ετών) από την Νέα Υόρκη. Μένει σε ρετιρέ στην 5η λεωφόρο. Ονειρε΄θεται να γίνει δικηγορος σαν τον πατέρα του και πηγαίνει σε ιδώτικο δημοφιλές σχολείο όπου μαθαίνει οικονομικά. Κάνει μαθήματα τζούντο και κολύμβησης.

 

Roathy (8 ετών) από την Καμπότζη. Το στρώμα του , όπου και μένει, είναι σε σκουπιδια και το κρεβάτι του είναι παλία λάστιχα αυτοκινήτου. Το μόνο του γεύμα είναι το πρωινο. Κάνει μπάνιο μαζί με άλλα παιδιά σε τοπικό φιλανθρωπικό κέντρο πριν να φύγει για τη δουλειά του όπου ψάχνει πλαστικά μπουκάλια και κονσέρβες τα οποια και πουλάει σε εταιρεία ανακύκλωσης.

 

Nantio (15 ετών) από την Κένυα. Μέλος της φυλής Rendille . Μένει σε σκηνή φτιαγμένη απο πλαστικό. Θέλει να παντρευτεί με πολεμιστή αλλά πρώτα θα πρέπει να υποστεί κλειτoριδεκτομη.Κάθημερινά προσέχει τα πρόβατα και κόβει ξύλα.

 

Άστεγο παιδί από τη Ρωμη, Ιταλία. Μένει σε στρώμα στην ύπαιθρο. Η οικογένεια του και αυτός δεν έχουν ταυτότητες και δεν μπορούν να βρούν κανονικές δουλειές. Οι γονείς του καθαρίζουν τζάμια αυτοκινήτων και κανείς τους δεν είναι μορφωμένος.

 μετάφραση /επιμέλεια: Natalie Sampas
http://www.childit.gr/

Το κινητό... προέκταση του χεριού!

Καταθέτω το παρακάτω ως αφόρμηση για συζητήσεις.

ΜΙΑ ΓΕΝΙΑ ΠΟΥ ΚΟΙΤΑΖΕΙ ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΒΛΕΠΕΙ, ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΑΥΤΙΑ ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΑΚΟΥΕΙ . . . . . 

  . . . όταν πίνει καφέ . . . . 

    . . . όταν είναι με παρέα σ' ένα εστιατόριο . . . 

  

. . . όταν απολαμβάνει την ομορφιά ενός Μουσείου . . . .    

  

. . . σε μιά φιλική παρέα σ' ένα καφέ. . . . .   

. . . απολαμβάνοντας μια μέρα στη θάλασσα. .    

  . . . στο γήπεδο υποστηρίζοντας την ομάδα τους . . 

    
. . διασκεδάζοντας με τη φιλενάδα τους . .  

 
  . . απολαμβάνοντας τη πόλη από ένα convertible ..   

  

Ο Einstein είχε δίκιο:

Albert Einstein:   
"I fear the day when the technology overlaps with our humanity. The world will only have a generation of idiots."  

"Φοβάμαι την ημέρα που η τεχνολογία θα νικήσει την ανθρωπιά. Τότε ο κόσμος θα έχει μόνο μια γενιά, από ηλίθιους." 

Ρητά...

Ένα βιαστικό γεια πέρασα να πω και να αφήσω κάποια ρητά που μου έστειλαν σήμερα στο ηλεκτρονικό μου ταχυδρομείο.
Φιλιά σε όλους.
... Ακόμα internet δεν έχω και μπαίνω σπάνια...

 

 

 

Μια ωραία ιδέα από το 6ο ΓΕΛ Καλλιθέας!

Κόντρα στην ηττοπάθεια

Επειδή η ηττοπάθεια τείνει να γίνει το εθνικό μας κουσούρι, καλό είναι να πορευόμαστε σε άλλη κατεύθυνση.

Χτες, στο σχολείο, κάναμε μιαν αρχή, ρίξαμε ένα σπόρο. Θα τον ποτίζουμε, λέμε, κι ελπίζουμε να ριζώσει.

Παρόλο που κατά καιρούς έχουν γίνει κάποιες προσπάθειες να ομορφύνουν οι αίθουσες – ζωγραφιές στους τοίχους, πόστερ, διακοσμητικά στους πίνακες ανακοινώσεων κλπ - , πολλές απ’ αυτές έχουν τη συνηθισμένη εικόνα αιθουσών δημοσίου σχολείου που ξέρουμε χρόνια. Βασικώς, γύμνια. Και κάπου κάπου και καμιά μικροκαταστροφούλα, ξηλωμένες κρεμάστρες και ανεμιστήρες, σπασμένα ράφια, βρωμίτσες. Πώς το επιτρέπουμε, αλήθεια, εμείς από μας, αυτό, τόσον καιρό που δουλεύουμε εκεί;

Η κ. Χριστοπούλου έκανε μια κουβέντα με το Β2, αποφασίστηκε

η διακόσμηση της τάξης με αφίσες και άλλο υλικό και εκεί βρήκε να ακουμπήσει και η πρωτοβουλία της σχολικής βιβλιοθήκης που λέει:

Μικρές θεματικές βιβλιοθήκες σε όλες τις τάξεις!

Βάλαμε, λοιπόν, μπροστά την πρώτη, που θα φιλοξενήσει τη συλλογή των τευχών του περιοδικού «Διαβάζω», μια συλλογή 36 ετών, όσα είναι αυτά που εκδίδεται το περιοδικό.

«Μα δε θα τα χαλάσουν;» ήταν η πρώτη σκέψη. Ε, λοιπόν, αυτό λέμε. Όχι στην ηττοπάθεια. Ας δημιουργήσουμε ένα περιβάλλον που να εμπνέει την καλή διάθεση και το σεβασμό και ας είμαστε και έτοιμοι να βαδίσουμε ένα δύσκολο και αμφίβολο δρόμο. Αλλά, ας προσπαθήσουμε.

Άλλωστε, γι’ αυτό το λόγο η τοποθέτηση των περιοδικών στα ράφια συνοδεύτηκε και με μιαν ανακοίνωση που δόθηκε στα παιδιά και που έλεγε:

«Η σχολική βιβλιοθήκη παίρνει την πρωτοβουλία να δημιουργήσει στην κάθε αίθουσα κι από μια μικρή θεματική βιβλιοθήκη. Τοποθετεί, λοιπόν, στα ράφια τής κάθε σχολικής αίθουσας, βιβλία ή περιοδικά που μπορείτε φυσικά να τα διαβάζετε αλλά και να τα δανείζεστε, αφού τα χρεωθείτε από τη βιβλιοθήκη στο ισόγειο.

Για ένα μεγάλο σχολείο όπως το δικό μας, αυτό είναι ένα πείραμα αρκετά τολμηρό, αφού με τον τρόπο αυτό θα μείνουν εκτεθειμένα πολλά πολύτιμα βιβλία και τεύχη περιοδικών. Όμως, κρίναμε πως πρέπει να προσπαθήσουμε, να τολμήσουμε, να διαμορφώσουμε ένα εκπαιδευτικό περιβάλλον που μας αξίζει.

Τα ράφια των σχολικών μας αιθουσών έμεναν δέκα χρόνια τώρα κενά. Τώρα γεμίζουν. Ζητάμε τη συνεργασία σας, την προσοχή σας, το σεβασμό σας. Ας προστατεύουμε το χώρο μας κι ας τον διαμορφώνουμε έτσι που να χαιρόμαστε γι’ αυτόν και για μας.

Περιμένουμε και τις δικές σας προτάσεις και ενέργειες για τη βελτίωση των αιθουσών και των χώρων του σχολείου. Σας ευχαριστούμε πολύ"

Κι επιτέλους, μετά την παρέμβαση, η μικρή βιβλιοθηκούλα τού Β2 θύμιζε, επιτέλους, βιβλιοθήκη.

Πηγή: Η σχεδία ομάδας μαθητών, αποφοίτων και καθηγητών του 6ου Λυκείου Καλλιθέας

Βρε παιδιά... θέλω να το κάνουμε κι εμείς αυτό στο σχολειάκι μας!!!!

Δεν είναι μία πολύ ωραία ιδέα;;;

Αθλητής με ένα πόδι!

Όταν στα μέσα της δεκαετίας του 1970 έφηβος Καρλ Τζόσεφ ανακοίνωνε στην  μητέρα του και τα εννέα αδέλφια του ότι θέλει να ασχοληθεί με τον αθλητισμό, αυτό που εισέπραξε ήταν χαμόγελα κατανόησης, όπως αυτά που σχηματίζονται στο δικό μας πρόσωπο όταν ένα μικρό παιδάκι μας λέει ότι θέλει να πετάξει.

Ο Καρλ, το τέταρτο από τα δέκα παιδιά μιας πάμπτωχης μονογονεϊκής οικογένειας από ένα μικρό καπνοχώρι της Φλόριντα, γεννήθηκε χωρίς αριστερό πόδι. Και μόνο το γεγονός ότι μέχρι τότε μπορούσε να μετακινείται με ένα πόδι ήταν αρκετό για την οικογένειά του. Κι όμως αυτός ήθελε κάτι παραπάνω…

Η οικονομική κατάσταση της οικογένειας δεν επέτρεπε επισκέψεις στα νοσοκομεία, εγχειρήσεις και τεχνητά μέλη. Ενας από τους μεγαλύτερους αδελφούς του Καρλ του έφτιαξε ένα τεχνητό μέλος από ξύλο, αλλά γρήγορα ο νεαρός το παράτησε και μετακινούνταν με ένα πόδι.

Ούτε καν μπαστούνι δεν χρησιμοποιούσε. Στο σχολείο αποτελούσε ήδη αξιοπερίεργο φαινόμενο και ο προπονητής της ομάδας αμερικάνικου ποδοσφαίρου του γυμνασίου (ένα από τα πιο σκληρά σπορ παγκοσμίως) παραλίγο να πέσει από την καρέκλα του όταν ο Καρλ παρουσιάστηκε μπροστά του και του είπε ότι ήθελε να δοκιμαστεί για την ομάδα. Τον άφησε σχεδόν χαριστικά, ώσπου διαπίστωσε ότι ο νεαρός ήταν προικισμένος με μια τεράστια δύναμη και θέληση τόση, που η αναπηρία του δεν φαινόταν στο γήπεδο!

Ο Καρλ όχι μόνο έπαιξε στην ομάδα ποδοσφαίρου, αλλά εξελίχθηκε και σ’ έναν από τους καλύτερους παίκτες της ομάδας. Ανέπτυσσε μεγάλη ταχύτητα με το μοναδικό του πόδι και ήταν ένας από τους καλύτερους μπλοκέρ της ομάδας. Παράλληλα έπαιζε και μπάσκετ κι έφτασε στο σημείο να καρφώνει (!), παρά το γεγονός ότι δεν είναι πολύ ψηλός (1μ.85). Δοκίμασε τις ικανότητές του και στο στίβο, στο άλμα εις ύψος ειδικότερα, όπου είχε ρεκόρ 1μ.77, μια τεράστια επίδοση για αθλητή με αναπηρία.

Οι φοβερές του ικανότητες τον έφεραν μέχρι και το κολλεγιακό πρωτάθλημααμερικάνικου ποδοσφαίρου, όπου φόρεσε τη φανέλα του κολλεγίου Bethune Cookman. Μέχρι σήμερα είναιο μοναδικός αθλητής μ’ ένα πόδι που έπαιξε σε αυτό το επίπεδο. Το παρατσούκλι του όταν έπαιζε ήταν «Sugarfoot», δηλαδή… Ζαχαροπόδαρος, λόγω της μεγάλης του ευελιξίας. Η συμμετοχή του τον έκανε γνωστό σε όλες τις ΗΠΑ, έδωσε δεκάδες συνεντεύξεις και σε όλες έλεγε μια χαρακτηριστική φράση: «Ο άνθρωπος πρέπει να πιστεύει στις δυνατότητές του και να έχει θέληση. Ο Ιησούς Χριστός κάνει τα υπόλοιπα»…

Το 2009 ο Καρλ Τζόσεφ μπήκε στο Hallof Fame, την ύψιστη διάκριση για αθλητή, των κολλεγίων της Φλόριντα. Πριν από λίγες ημέρες ανακηρύχθηκε… πρώτος των πρώτων, δηλαδή ο καλύτερος απ’ όλους τους αθλητές της πολιτείας. Μεγαλωμένος σε μια εποχή που ο αθλητισμός ατόμων με αναπηρία ήταν ακόμα ταμπού, ακόμα και στις ΗΠΑ, κατάφερε με τη δύναμη της θέλησής του να ξεπεράσει τα εμπόδια. Σήμερα είναι πετυχημένος προπονητής αμερικάνικου ποδοσφαίρου.

Πηγή: Καλά Νέα

ENA ΠΑΙΔΙ ... ΕΝΑ ΟΝΕΙΡΟ ... ΜΙΑ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ !

Τα μνημεία δεν έχουν φωνή! Βανδαλισμός στο μνημείο μας!!!

                                         Τα μνημεία δεν έχουν φωνή! Πρέπει να έχουν τη ΔΙΚΗ ΣΟΥ!!!

Αχ... παιδιά μου!

Έχω στενοχωρηθεί πάρα πολύ...

Το θυμάστε το μνημείο μας; 

Το εκκλησάκι που υιοθετήσαμε στον Ελαιώνα, τον Αη Γιάννη;

 Αυτό είναι το εκκλησάκι μας: 

ο Αη Γιάννης των Μπενιζέλων!

Ε... λοιπόν, μπήκανε μέσα κάτι άγνωστοι και ... διέλυσαν το τέμπλο του!!!!!!

Βανδαλισμός!

Τι κρίμα!

 Από αυτό το ανοιχτό παράθυρο μπήκανε οι ... βάνδαλοι!

Δείτε στην επόμενη εικόνα πώς ήταν πέρυσι το τέμπλο.

Πώς να είναι τώρα, άραγε;

Θα πάω να το φωτογραφίσω τώρα πώς είναι.

Θα επανέλθω με νέα ανάρτηση... ειδικά γι' αυτό το θέμα!

Μα καθώς είδα το ανωτέρω βιντεάκι των αρχαιολόγων Ελλάδας,

 δεν μπορούσα να μην γράψω έστω κάτι για το μνημείο μας.

Μνημείο του 14ου αιώνα μ.Χ., παρακαλώ!

Βυζαντινό αφύλαχτο μνημείο...

Πόσα τέτοια έχουμε στην περιοχή μας; Ε;....

Τι να λέμε τώρα;

Και πέρυσι είχαμε ζητήσει να μπει πόρτα και να κλείσει το παράθυρο...

Αχ... το ξαναγράφω με πίκρα:

ΤΑ ΜΝΗΜΕΙΑ ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΦΩΝΗ.

ΕΜΕΙΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΦΩΝΑΞΟΥΜΕ ΓΙ' ΑΥΤΑ!!!!!

Ας κάνουμε κάτι, βρε παιδιά!

Πάμε να βρούμε τον ίδιο τον Υπουργό!

Πάλι κατάληψη. Τα ίδια Παντελάκη μου...

Ανεβάζω στα γρήγορα μία μικρή συγνώμη,

γιατί χάθηκε η πένα μου από αυτό το αγαπημένο ιστολόγιο...

 με διάφορα τρυκ που έκανε η καταστροφή του φορητού μου υπολογιστή (άστε τα... με πολλά χρήσιμα αρχεία μέσα) και στη συνέχεια η σύνδεση του διαδικτύου στο σπίτι μου που αποφάσισε να κάνει στάση εργασίας...

Προσπαθώντας να ανακτήσω όσα έχασα... 

ψάχνοντας να βρω τρόπο να συνδεθώ στο internet... 

κάπου έχασα επαφή με τον αγαπημένο μου αυτό χώρο.

Τώρα μπήκα για λίγο με "δανεικό" ίντερνετ... Τέλος πάντων. Ελπίζω να ξεμπλέξω...

Σας υπόσχομαι να επιστρέψω δριμύτερη σε λίγες μέρες, με φωτογραφίες και βίντεο από τη λαϊκή μας βραδιά και σχόλια για τις νέες ερευνητικές εργασίες.

Επ' ευκαιρία, όμως, θα ήθελα να κάνω κι ένα σχόλιο
για το ετήσιο έθιμο της κατάληψης στο σχολείο μας.

Δεν ξέρω πώς και γιατί ξεκίνησε αυτό το νέο είδος (σε πανελλαδική βάση)

"κατάληψη - άραγμα" στα σπίτια μας...

Θα είχε νόημα, βέβαια, μία δυναμική κατάληψη,

με τη ζωντανή παρουσία των παιδιών εκεί όλη την ώρα,

με τραγούδια, με συνθήματα, με κλίμα αγωνιστικό,

με μας τους καθηγητές να κάνουμε απεργία μαζί σας - ναι -

με όλη την κοινωνία, με τους γονείς, τ' αδέλφια, τους γείτονες...όλους στους δρόμους.

Τα προβλήματα εκεί έξω είναι τεράστια.

Ζούμε το παράλογο. Ναι.

Μα... τι σόι αντίδραση είναι ετούτη;;;;;

Κάθομαι σπίτι μου... "αγωνιζόμενος";

Ποιον κοροϊδεύουμε;

Στο σχολείο... η εικόνα είναι τουλάχιστον θλιβερή:

μερικά παιδιά σε κύκλο παίζουν τάβλι ή χαρτιά 

(τις ελάχιστες ώρες που βρίσκονται μέσα - σήμερα το πρωί ο πρώτος ήρθε στις 7.20 πμ.)

ενώ συνήθως ο χώρος είναι εντελώς κενός.

Μένει μόνο η αλυσίδα, να θυμίζει ότι κάποιοι υποτίθεται ότι "αγωνίζονται".

Γιατί όμως αγωνίζονται;

(Δεν φαίνεται. Πουθενά πανώ, συνθήματα, αιτήματα... τίποτα).

... και δεν θέλω τώρα να πω ότι πρώτο στα αιτήματα ήταν 

το ότι δεν έχουμε γυμναστή για 3 ώρες και τεχνολόγο για άλλες τόσες... και όλα τα  υπόλοιπα.

(επειδή δεν κάνει ένα τμήμα γυμναστική... ας μην κάνει κανένα τμήμα ... 

κανένα μάθημα για αρκετές μέρες...)

Γραμμένο στα μάτια όλων ξεκάθαρα είναι το βασικό αίτημα αυτής της κατάληψης

(όπως και όλων των προηγούμενων - του ιδίου είδους): όχι μάθημα!

Με λυπεί αφάνταστα ότι κάποιοι υποστηρίζουν αυτές τις καταλήψεις

θεωρώντας τες "αγώνα" για τα προβλήματα του τόπου.

Μα έτσι, χάνεται η έννοια της λέξεως "αγώνας".

"Αγώνας" σημαίνει πόνος, στέρηση, αίμα.

Τι στερούνται σήμερα οι καταληψίες;

Απουσίες δεν παίρνουν (μια χαρά), 

μάθημα δεν γίνεται (τέλεια!), 

στο σχολείο δεν βρίσκονται (ζήτω η βόλτα)...

Τα παιδιά που δεν πηγαίνουν φροντιστήριο και δίνουν Πανελλαδικές

βρίσκονται στη σκέψη των πρωτεργατών της κατάληψης; Δεν νομίζω!

Πού είναι η αλληλεγγύη, παιδιά; Πού είναι η ενότητα; Για ποια αιτήματα παλεύετε;

Ποια επιχειρήματα 

στηρίζουν τη φράση: "αγωνιστική κατάληψη";

Εγώ δεν βρίσκω κανένα ικανοποιητικό.

Το αντίθετο.

Αισθάνομαι αφάνταστα θλιμμένη

γιατί 

καπηλεύονται οι πρωτεργάτες της κατάληψης τη λέξη "αγώνας" 

κοροϊδεύοντας και τους εαυτούς τους και όλους μας.

Υ.Γ. Φυσικά, δεν μπορώ να κατηγορήσω τα παιδιά που γλύφουν τα δάχτυλά τους, 

αφού τα βούτηξαν στο υποτίθεται "απαγορευμένο" γλυκό.

Θα το κάνουν και θα το ξανακάνουν... 

(και φυσικά έχουν ευθύνη γι' αυτό - δεν το παραβλέπω).

Κατηγορώ, όμως, τούτη τη στιγμή, την αδιαφορία της πολιτείας

που αφήνει το φαινόμενο να διαιωνίζεται

και να διαστρεβλώνει στις συνειδήσεις

των εφήβων τη λέξη : "αγώνας" και την έννοια: "παιδεία".