Sunday, February 19, 2012

O Αριστοτέλης λέει για τους νέους...

 
Οι νέοι αισθάνονται σφοδρές επιθυμίες και μπορούν να εκπληρώσουν εκείνο που επιθυμούν. Από τις επιθυμίες πάλι που σχετίζονται με το σώμα αισθάνονται κυρίως τις ερωτικές και δεν μπορούν να κυριαρχήσουν επάνω τους. 


Είναι ευμετάβλητοι και γρήγορα χορταίνουν με κείνα που επιθύμησαν, και γι' αυτό, ενώ δοκιμάζουν σφοδρές επιθυμίες, πολύ γρήγορα αδιαφορούν. Επειδή η θέλησή τους, ενώ είναι έντονη δεν είναι ταυτόχρονα και μεγάλη - όπως συμβαίνει στον άρρωστο με την πείνα και με τη δίψα. 

 

Έχουν ροπή προς την οργή, παραφέρονται εύκολα και ακολουθούν εκείνο που αποφάσισαν πάνω στο θυμό τους, χωρίς να μπορούν να συγκρατηθούν. Και τούτο, επειδή από εγωισμό δεν δέχονται την περιφρόνηση και αγανακτούν όταν νομίζουν πως αδικούνται. 


Αγαπούν τις τιμές κι ακόμα πιο πολύ τη νίκη, επειδή τα νιάτα θέλουν να υπερέχουν και η νίκη είναι ένα είδος υπεροχής. Αγαπούν αυτά τα δύο πιο πολύ παρά το χρήμα ή καλύτερα - δεν τους ενδιαφέρει το χρήμα ολότελα, επειδή ακόμα δεν έχουν δοκιμάσει τι θα πει φτώχεια κι αυτό εκφράζει το γνωστό απόφθεγμα του Πιττακού για τον Αμφιάραο.
"Μα εσύ δεν είχες ακόμα δοκιμάσει τον έρωτα προς το χρήμα, πώς λοιπόν τα χέρια σου ήταν έτοιμα να αρπάξουν;"

Οι νέοι δεν έχουν κακές διαθέσεις. Είναι μάλλον καλοί, επειδή δεν είδαν ακόμη πολλά παραδείγματα διεφθαρμένων ανθρώπων. 

Είναι ευκολόπιστοι, επειδή ακόμα δεν τους έχουν εξαπατήσει συχνά. Είναι γεμάτοι ελπίδες, κι αυτό συμβαίνει επειδή η φύση τους έχει προικίσει με κάποιο είδος θέρμης, σαν εκείνη που νιώθουν αυτοί που έχουνε πιει πολύ κρασί. Αλλά η ιδιότητά τους αυτή οφείλεται και στο ότι δεν έχουν ακόμα δοκιμάσει πολλές αποτυχίες. 


Ζούνε κυρίως με την ελπίδα, επειδή η ελπίδα αφορά το μέλλον, ενώ η ανάμνηση το παρελθόν. Και για τους νέους το μέλλον είναι μεγάλο, ενώ το παρελθόν μικρό. Αλήθεια, στην αρχή της ύπαρξης δεν μπορεί να υπάρξει καμιά ανάμνηση, ενώ όλες οι ελπίδες επιτρέπονται.

 
 Και γι' αυτό το λόγο εύκολα εξαπατώνται, επειδή και εύκολα σχηματίζουν ελπίδες. 

 
 Και επειδή ρέπουν προς την οργή και προς την ελπίδα, είναι γενναίοι επειδή η μια ιδιότητά τους συντελεί στο να μη φοβούνται, ενώ η άλλη τους δίνει θάρρος. Αλήθεια, κανένας δεν φοβάται όταν είναι θυμωμένος, ενώ η ελπίδα της επιτυχίας μας κάνει θαρραλέους. Είναι ντροπαλοί, επειδή ξέρουν μόνο εκείνα που έχουν διδαχθεί σύμφωνα με τους νόμους και δεν υποθέτουν πως υπάρχουν κι άλλα ευχάριστα πράγματα. 


Είναι μεγαλόψυχοι, επειδή δεν τους ταπείνωσε ακόμα ο αγώνας της ζωής, ούτε δοκίμασαν ανάγκες. Εξάλλου όποιος πιστεύει πως είναι άξιος μεγάλων πραγμάτων είναι και μεγαλόψυχος. Αυτό όμως το πιστεύουν όσοι έχουν πολλές ελπίδες.


Προτιμούν να κάνουν ό,τι τους φαίνεται ωραίο παρά ό,τι τους συμφέρει, επειδή οι πράξεις τους υπαγορεύονται πιο πολύ από την καρδιά παρά από τον ψυχρό υπολογισμό, κι ενώ αυτός λογαριάζει το συμφέρον, η αρετή λογαριάζει το ωραίο. Οι νέοι αγαπούν τους φίλους τους και τους συντρόφους τους πιο πολύ, παρά όσοι βρίσκονται σε μεγαλύτερη ηλικία, και τούτο, επειδή νιώθουν μεγάλη ευχαρίστηση να ζουν μαζί με τους άλλους και ακόμα δεν έχουν αρχίσει να σχηματίζουν κρίσεις με βάση το συμφέρον τους για κανένα πράγμα, λοιπόν ούτε και για τους φίλους τους.


 Όλα τα σφάλματά τους προέρχονται από την υπερβολή, επειδή οι νέοι δεν τηρούν το λόγο του Χίλωνα (μηδέν άγαν). Αλήθεια, υπερβάλλουν σε όλα. Αγαπούν υπερβολικά, μισούν υπερβολικά και το ίδιο συμβαίνει και για όλες τις άλλες πράξεις τους. Πιστεύουν πως ξέρουν τα πάντα κι ανακατεύονται στα πάντα και γι' αυτόν ακριβώς το λόγο είναι υπερβολικοί. Αν συμβεί να διαπράξουν κάποιο αδίκημα, αυτό οφείλεται στην αυθάδεια και όχι σε κακία. Αισθάνονται εύκολα οίκτο, επειδή θεωρούν όλους τους ανθρώπους απλούς και ενάρετους. Αλήθεια, κρίνουν τους άλλους με τη δική τους αθωότητα και γι' αυτό πιστεύουν ότι, κάτι που παθαίνει κάποιος άλλος, δεν αξίζει να το πάθει. 

Αγαπούν τα γέλια και γι' αυτό τους αρέσουν τα πειράγματα, όπου με ευγένεια στρέφονται κατά των άλλων.
Αριστοτέλης Ρητορική

Γλώσσα μου μυριολάλητη...




"... μα τι γυρεύουν οι ψυχές μας
πάνω σε καταστρώματα καταλυμένων καραβιών
μουρμουρίζοντας σπασμένες σκέψεις
από ξένες γλώσσες;"

"ΓΛΩΣΣΣΟΛΑΛΙΑ"
                                       Παντελής Θαλασσινός

Η γλώσσα που μου δώσατε
μελώδισε στο στόμα
ροδόσταμο που άνθισε
στο πατρικό μου χώμα

Θαλασσινή η αύρα της,
βουνίσια η πνοή της
τον κόσμο όλο γύρισε,
αλάργεψ' η φωνή της.

Η Ανατολή τη λάτρεψε
η Δύση τη καρπώθη
πόθο γλυκό ζωντάνεψε
σ' αυτόν που τη ζυγώθη

Αθανασία γνώρισε
στα έργα των ανθρώπων
φεγγάριασε τη σκοτεινιά
ξένων λαών και τόπων!

Γλώσσα μου μυριολάλητη
πώς να σε ασημώσω
που 'σαι διαμάντι αδάμαστο,
πέτρα για να στεριώσω...

Έχω τον τρόπο μου εγώ
την πέτρα να σηκώσω
και αργυρούς θνητούς να βρω
τη γλώσσα ν' αρματώσω...

Η γλώσσα που μου δώσατε
σμίλεψε το σκαρί μας
το νου με γνώση μπόλιασε
πότισε την ψυχή μας

Μάγεψε πλάνητες πολλούς
ξελόγιασε την πέννα
γένος και γης μπερδεύτηκαν
μεμιάς γενήκαν ένα!

Τα λαλητά, οι φθόγγοι της,
θέριεψαν μύριες λέξεις,
οι λέξεις έβγαλαν φτερά
και γέννησαν τις σκέψεις.

Το γόνυ εκράτησαν ορθό
στης λευτεριάς το τάμα
γλωσσολαλιά ελληνική
της οικουμένης θάμα!

Γλώσσα μου μυριολάλητη
μηγάρι σε προδώσω
μην τάχα σε απαρνηθώ
σε άλλα καλά να ενδώσω...

Λαλιά μου εσύ πεντάμορφη
πάντα θα σε χρυσώνω
που'σαι διαμάντι αδάμαστο
πέτρα για να στεριώνω.

Έχω τον τρόπο μου εγώ
τη γλώσσα ν' αρματώνω
και τους χρυσούς θνητούς να δω
τη γλώσσα ν' αρματώνω.

Το τραγούδι αυτό θυμίζει
τους στίχους του Ελύτη από το Άξιον Εστί:
Τη γλώσσα μου έδωσαν ελληνική

Τη γλώσσα μου έδωσαν ελληνική.
το σπίτι φτωχικό στις αμμουδιές του Ομήρου...

Μονάχη έγνοια η γλώσσα μου στις αμμουδιές του Ομήρου...

Εκεί σπάροι και πέρκες
ανεμόδαρτα ρήματα
ρεύματα πράσινα μες στα γαλάζια
όσα είδα στα σπλάχνα μου ν' ανάβουνε
σφουγγάρια, μέδουσες

με τα πρώτα λόγια των Σειρήνων
όστρακα ρόδινα με τα πρώτα μαύρα ρίγη...
Μονάχη έγνοια η γλώσσα μου, με τα πρώτα μαύρα ρίγη...
Εκεί ρόδια, κυδώνια
θεοί μελαχροινοί, θείοι κ' εξάδελφοι
το λάδι αδειάζοντας μες στα πελώρια κιούπια.
Και πνοές από τη ρεμματιά ευωδιάζοντας
λυγαριά και σχίνο

σπάρτο και πιπερόριζα
με τα πρώτα πιπίσματα των σπίνων
ψαλμωδίες γλυκές με τα πρώτα-πρώτα Δόξα Σοι...
Μονάχη έγνοια η γλώσσα μου, με τα πρώτα-πρώτα Δόξα Σοι!..

Εκεί δάφνες και βάγια
θυμιατό και λιβάνισμα
τις πάλες ευλογώντας και τα καριοφίλια
στο χώμα το στρωμένο με τ' αμπελομάντιλα ,
κνίσες, τσουγκρίσματα
και Χριστός Ανέστη
με τα πρώτα σμπάρα των Ελλήνων!
Αγάπες μυστικές με τα πρώτα λόγια του Ύμνου...
Μονάχη έγνοια η γλώσσα μου, με τα πρώτα λόγια του "Υμνου !..

Eric Hoffer, 1902-1983, Αμερικανός συγγραφέας & φιλόσοφος

Το τέλος έρχεται όταν σταματήσουμε να μιλάμε στον εαυτό μας. Είναι το τέλος της πραγματικής σκέψης και η απαρχή της τελικής μοναξιάς.

Saturday, February 18, 2012

"Μέλι" ενα προσωπικό ταξίδι της ψυχής


Υπόθεση
Ο Γιουσούφ είναι μοναχοπαίδι και ζει με τους γονείς του σε μια απομονωμένη ορεινή περιοχή. Ο πατέρας του ο Γιακούπ, είναι μελισσοκόμος και έχει τοποθετήσει τις ειδικώς κατασκευασμένες κυψέλες του στην κορυφή των πιο ψηλών δέντρων του δάσους. Με τους οικονομικούς πόρους της οικογένειας να λιγοστεύουν εξαιτίας της ολοένα και πιο συχνής "εξαφάνισης" των μελισσών, ο Γιακούπ δεν έχει άλλη λύση από το να μεταφέρει τις κυψέλες του σε άλλη ορεινή περιοχή. Η απόφαση του νεαρού αγοριού ν' αναζητήσει τον πατέρα του, θα τον οδηγήσει σε μονοπάτια που έως τότε δεν είχε ποτέ «περπατήσει».

Η δική μου άποψη 

Πολύ ηθική ταινία Μου είχε κάνει φοβερή εντύπωση διότι δεν είχα ξαναδεί ταινία που δεν "ηχεί" καθόλου και όταν εννοώ οτι δεν "ηχεί" εννοώ οτι δεν είναι διαδεδομένη ή και πομπώδης όπως το Sex and the City. Με κέρδισε με την απλότητα και την λιτότητά της και τα μυστηριώδη ερωτηματα που σου προκαλεί κατά τη διαρκειά της. Παράλληλα, υπάρχουν μαγευτικά τοπία και έντονες εικόνες, με μια αποκαλυπτική αποτύπωση, χωρίς καμιά ανάμειξη επεξεργασμένων εικόνων. Μπορώ να πω ότι κατά τη διάρκεια της ταινίας έπιασα τον εαυτό μου να αισθάνεται την δροσιά των φυλλωμάτων και την μυρωδιά του βρεγμένου χώματος. Δεν υπάρχει μουσική, μόνο ο ήχος την φύσης. Το πιο αξιοπερίεργο ήταν ότι αν και η ταινία ονομάζεται "μέλι" δεν σου αφήνει την γλυκιά γεύση του μελιού, αντιθέτως σε συγκινεί.Όταν θυμάμαι αυτήν την ταινία, μου έρχονται στο μυαλό δύο πράγματα: η γεύση του μελιού (που αν και δεν μου αρέσει, στο μυαλό μου είναι ιδαίτερα γευστικό) μαζί με δεντρολίβανο καμιά φορά και δεύτερον οι ήχοι ενός χωριού, το κουδούνισμα των προβάτων και το τιτίβισμα των πουλιών. Πρέπει να ομολογήσω ότι η παρέα με την οποία το είδαμε μαζί δεν τρελάθηκε όσο εγώ, οπότε μην περιμένετε δράση και ανατροπή.

Κάποιες τελευταίες λεπτομέρειες για την ταινία: γυρίστηκε στην πόλη Καμλιχεμσίν, κέρδισε  τη Χρυσή Αρκούδα Καλύτερης Ταινίας. Άλλες ταινίες του ίδιου σκηνοθέτη ονομάζονται "Αυγό" και "Γάλα" αντίστοιχα .

Κλοπή στο Αρχαιολογικό Μουσείο Ολυμπίας...


Στόχος... το αρχαιολογικό μουσείο Ολυμπίας!


Ληστές χτύπησαν στις 7.30 το πρωί της Παρασκευής ένα από τα μεγαλύτερα και πλουσιότερα αρχαιολογικά μουσεία της χώρας, το μουσείο της Αρχαίας Ολυμπίας.
Οι δύο δράστες εισέβαλαν με μάσκες κρατώντας καλάσνικοφ και ακινητοποίησαν τη φύλακα από την οποία ζήτησαν συγκεκριμένα αντικείμενα που δεν υπήρχαν όμως στο Μουσείο.
Στη συνέχεια, αφού την έδεσαν και τη φίμωσαν έσπασαν τις προθήκες και έφυγαν αφού πήραν όσα περισσότερα πολύτιμα αντικείμενα μπορούσαν να μεταφέρουν.
Οι δράστες αφαίρεσαν από πέντε προθήκες του Μουσείου περίπου 65 μικρά χάλκινα και πήλινα αντικείμενα μεγάλης αξίας, καθώς και ένα χρυσό δαχτυλίδι, που απεικονίζουν την ιστορία των Ολυμπιακών Αγώνων.


Ανακοίνωση της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Εργαζομένων του υπουργείου Πολιτισμού

Σύμφωνα με την Ομοσπονδία, «η απαράδεκτη πολιτική της εφεδρείας και της μείωσης προσωπικού σε ένα τέτοιο ευαίσθητο τομέα όπως είναι η φύλαξη των αρχαιολογικών χώρων και Μουσείων παραδίδει τους πολιτιστικούς θησαυρούς της χώρας μας στα χέρια αδίστακτων ληστών και οπλοφόρων, θέτοντας σε κίνδυνο τη ζωή εργαζομένων».

Αναφέρει επίσης ότι είχε έγκαιρα επισημάνει τους κινδύνους που εγκυμονεί η υποστελέχωση, η υποχρηματοδότηση και η έλλειψη φυλακτικού προσωπικού ως απόρροια των μέτρων που επιβάλλουν τρόικα και δανειστές.

«Οι αρχαιοφύλακες εργάζονται με κίνδυνο της ζωής τους τη στιγμή που είναι γνωστό ότι 
ένας φύλακας ίσον κανένας φύλακας. 
Δυστυχώς η θέση της Ομοσπονδίας για εξαίρεση του Υπουργείου Πολιτισμού από το μέτρο της εφεδρείας και των περικοπών των θέσεων δεν εισακούστηκαν εγκαίρως και έρχεται αυτό το τραγικό περιστατικό να εκθέσει τη χώρα μας διεθνώς».


Θυμίζει δε στην κ. Μέρκελ ότι στον αρχαιολογικό χώρο της Αρχαίας Ολυμπίας εκπαιδεύτηκαν εκατοντάδες Γερμανοί αρχαιολόγοι στο πλαίσιο της παραχώρησης και συνεργασίας που έχει το ελληνικό κράτος με τις ξένες αρχαιολογικές σχολές, τονίζοντας ότι η συνέχιση της πιεστικής της πολιτικής οδηγεί στην απώλεια και κλοπή της πολιτιστικής κληρονομιάς.

Και καταλήγει λέγοντας ότι η ΠΟΕ-ΥΠΠΟ απαιτεί άμεσα τη λήψη έκτακτων μέτρων ασφαλείας σε αρχαιολογικούς χώρους και μουσεία, την κάλυψη και στελέχωση των κενών οργανικών θέσεων στο υπουργείο και την εξαίρεση του Υπουργείου Πολιτισμού
από την πολιτική της εφεδρείας και των απολύσεων.
 Διαβάστε περισσότερα στον ακόλουθο σύνδεσμο:  Τα Νέα

Αρχαιολόγοι χαρακτήριζαν ως περίεργη την κλοπή καθώς είναι καταγεγραμμένα και φωτογραφημένα τα αντικείμενα που αφαιρέθηκαν και είναι δύσκολο να διακινηθούν στην «μαύρη αγορά». Ωστόσο εκτιμάται πως οι δράστες θα βρουν τρόπο να τα πουλήσουν σε όσους ενδιαφέρονται να τα αποκτήσουν και αναζητούν υποψήφιους αγοραστές στο κύκλο των συλλεκτών.
Διαβάστε περισσότερα στον ακόλουθο σύνδεσμο: Vimagazino
 

Πατώντας στο ακόλουθο link μπορείτε αν θέλετε να ξεφυλλίσετε έναν οδηγό
του Αρχαιολογικού Μουσείου Ολυμπίας


Είναι λυπηρό.
Γιατί να είναι τόσο εύκολοι στόχοι τα Μουσεία μας;
Γιατί τόσο λίγοι φύλακες;
Αν έχουμε έναν θησαυρό να φυλάξουμε,
αυτός είναι ο πολιτισμός μας.
Κι εκεί δίνονται πάντα τα λιγότερα χρήματα...

A robot that flies like a bird



Αυτό το βιντεάκι το αφιερώνω με όλη μου την αγάπη
στην ομάδα της Τεχνολογίας του project Α14...

Μα δεν είναι υπέροχο;
Πετάει σαν αληθινό...

Friday, February 17, 2012

Το ποντικάκι και οι φίλοι του ...

Καλημέρα σε όλους!
Σήμερα, καθώς άνοιξα το ηλεκτρονικό μου ταχυδρομείο...
είδα αυτό το παραμυθάκι
και επειδή μου άρεσε... το αναρτώ.
Διαβάστε το.
 Ένα διδακτικό παραμύθι... Μάς αφορά όλους...

          ΤΟ ΠΟΝΤΙΚΑΚΙ ΚΑΙ ΟΙ ΦΙΛΟΙ ΤΟΥ...


Ένα ποντικάκι κάποτε, παρατηρούσε από την τρυπούλα του τον αγρότη και τη γυναίκα του που ξεδίπλωναν ένα πακέτο. Τι λιχουδιά άραγε έκρυβε εκείνο το πακέτο; Αναρωτήθηκε. 
Όταν οι δύο αγρότες άνοιξαν το πακέτο,
δεν φαντάζεστε πόσο μεγάλο ήταν το σοκ που έπαθε, 

όταν διαπίστωσε πως επρόκειτο για μια ποντικοπαγίδα!

Τρέχει γρήγορα λοιπόν στον αχυρώνα για να ανακοινώσει το φοβερό
νέο!.Μια ποντικοπαγίδα μέσα στο σπίτι! 

Μια ποντικοπαγίδα μέσα στο σπίτι!

Η κότα κακάρισε, έξυσε την πλάτη της και σηκώνοντας το λαιμό της είπε:
" ποντικέ μου, καταλαβαίνω πως αυτό αποτελεί πρόβλημα για σένα, αλλά
δεν βλέπω να έχει καμιά επίπτωση σε μένα! Δε με ενοχλεί καθόλου εμένα
η ποντικοπαγίδα στο σπίτι!".


Το ποντικάκι γύρισε τότε στο γουρούνι και τού φώναξε: 

"Έχει μια ποντικοπαγίδα στο σπίτι! 

Το γουρούνι έδειξε συμπόνια αλλά απάντησε:
"Λυπάμαι πολύ ποντικέ μου, αλλά δεν μπορώ να κάνω τίποτα άλλο από το
να προσευχηθώ. Να είσαι σίγουρος ότι θα το κάνω. Θα προσευχηθώ." 

Τότε το ποντίκι στράφηκε προς το βόδι και τού φώναξε 
κρούοντας τον κώδωνα του κινδύνου:
"Έχει μια ποντικοπαγίδα στο σπίτι! Έχει μια ποντικοπαγίδα στο σπίτι!"


Και το βόδι απάντησε: "Κοιτάξτε, ποντικέ μου, πολύ λυπάμαι για τον
κίνδυνο που διατρέχεις, αλλά εμένα η ποντικοπαγίδα το μόνο που μπορεί
να μου κάνει, είναι ένα τσιμπηματάκι στο δέρμα μου! "
Έτσι, ο ποντικούλης, έφυγε με κατεβασμένο το κεφάλι, περίλυπος και
απογοητευμένος γιατί θα έπρεπε ΜΟΝΟΣ ΤΟΥ, 

να αντιμετωπίσει τον κίνδυνο της ποντικοπαγίδας!
Την επόμενη νύχτα, ένας παράξενος θόρυβος, 

κάτι σαν το θόρυβο που κάνει η ποντικοπαγίδα όταν κλείνει, 
ξύπνησε τη γυναίκα του αγρότη που έτρεξε να δει τι συνέβη. 
Μέσα στη νύχτα όμως, δεν πρόσεξε πως στην παγίδα πιάστηκε από την ουρά ένα φίδι .... 

Φοβισμένο το φίδι δάγκωσε τη γυναίκα. 
Ο άντρας της έτρεξε γρήγορα και την πήγε στο νοσοκομείο.
Αλλοίμονο όμως, την έφερε στο σπίτι με πολύ υψηλό πυρετό. Ο γιατρός
τον συμβούλεψε να της κάνει ζεστές σουπίτσες.. 

Έτσι ο αγρότης *έσφαξε την κότα* για να κάνει μια καλή κοτόσουπα!
Η γυναίκα όμως πήγαινε από το κακό στο χειρότερο και όλοι οι γείτονες
ερχόταν στη φάρμα να βοηθήσουν. Ο καθένας με τη σειρά του καθόταν στο
προσκεφάλι της γυναίκας από ένα 8ωρο. 

Για να τους ταΐσει όλους αυτούς ο αγρότης αναγκάστηκε να *σφάξει το γουρούνι*. 
Τελικά όμως η γυναίκα δε τη γλύτωσε! Πέθανε! Στην κηδεία της ήρθε πάρα πολύς κόσμος, 
γιατί ήταν καλή γυναίκα και την αγαπούσαν όλοι. 
Για να φιλοξενήσει όλον αυτόν τον κόσμο ο αγρότης αναγκάστηκε να *σφάξει το βόδι*
Ο κυρ Ποντικός μας, έβλεπε όλο αυτό το πήγαιν' έλα 

από την τρυπούλα του με πάρα πολύ μεγάλη θλίψη.......

ΤΑ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ ΕΙΝΑΙ ΠΩΣ: 

Χάσαμε την ανθρωπιά μας και ενισχύσαμε τον ατομισμό μας... 
Όταν κάποιος δίπλα μας κινδυνεύει, βρισκόμαστε όλοι σε κίνδυνο! 
Είμαστε όλοι συνεπιβάτες σ' αυτό το πλοίο που λέγεται ζωή! 
Ο καθένας μας αποτελεί τον κρίκο της ίδιας αλυσίδας! 
Είμαστε σαν τις ίνες ενός υφάσματος. 
Και αν ένα μέρος του υφάσματος χαλάσει, το ύφασμα είναι άχρηστο....
Είναι αδύνατον να γελάμε, αν δεν γελάει ολόκληρη η γειτονιά.


Αυτό το κείμενο διάβασα σήμερα, λοιπόν,
και με έβαλε σε σκέψεις.
Εσάς;;

Πλάτωνας

"Για να χαίρει κανείς καλής υγείας, για να φέρει πραγματική ευτυχία στην οικογένειά του, για να φέρει γαλήνη στους άλλους, πρέπει πρώτα να πειθαρχήσει και να μπορέσει να ελέγξει τον ίδιο του το νου. Εάν ένας άνθρωπος μπορεί να ελέγχει το νου του, μπορεί να βρει τον δρόμο προς τη Φώτιση και τότε όλη η σοφία, όλες οι αρετές θα γίνουν κτήμα του"

Τι μπορεί να κάνει η ομάδα 2!!!



Δεν είναι πολύ έξυπνα αυτά τα βιντεάκια;

Τι μπορεί να κάνει η ομάδα!!!!


Δικά σας τα σχόλια...

Έκθεση φωτογραφίας: Ferdinand Schmutzer!

Μία ενδιαφέρουσα έκθεση έχει έρθει στην Αθήνα.

Πρόκειται για έκθεση φωτογραφιών
 του Ferdinand Schmutzer (1870-1928), 
γνωστού Αυστριακού ζωγράφου, χαράκτη και φωτογράφου.


Ο Schmutzer είναι από τους πιο γνωστούς αυστριακούς καλλιτέχνες 
που δημιούργησαν στα τέλη του 19ου και στις αρχές του 20ου αιώνα, 
με πολλές εκθέσεις ανά την Ευρώπη, ενώ υπήρξε καθηγητής 
και Πρύτανης στην Σχολή Καλών Τεχνών της Βιέννης. 

Παρόλα αυτά μόνο στις αρχές του 21ου αιώνα αναγνωρίστηκε 
και το φωτογραφικό του έργο ως άξιο αναφοράς.
Το 2001 οι απόγονοί του το παραχώρησαν σε ιδιωτική πινακοθήκη της Βιέννης,
όπου και εκτέθηκε για πρώτη φορά.
Τη φωτογραφική παρακαταθήκη του Σμούτσερ απαρτίζουν
περισσότερα από 3.000 γυάλινα αρνητικα και περίπου 300 πρωτότυπα τυπώματα,
τα οποία σήμερα ανήκουν στη συλλογή της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Αυστρίας.


Τη συγκεκριμένη έκθεση, που
αναδεικνύει τη φωτογραφική δουλειά του Schmutzer
επιμελείται η Ρεγκίνα Αντσενμπέργκερ,
ιδιοκτήτρια του φωτογραφικού πρακτορείου Αντσερνμπέργκερ.
Λέει η ίδια:
"Μέχρι πρόσφατα ο κόσμος γνώριζε τον Σμούτσερ για τα χαρακτικά του. Ήταν όμως πολύπλευρος καλλιτέχνης. Μου κίνησε ιδιαίτερα το ενδιαφέρον, το γεγονός ότι, αν και ο ίδιος ανήκε στη μεγαλοαστική τάξη και είχε εξαιρετικές κοινωνικές διασυνδέσεις, ασχολήθηκε πολύ με τη φωτογράφιση φτωχών και ταπεινών ανθρώπων. Η σειρά της Ασίζης, όπου πέρασε τρεις εβδομάδες με τους μοναχούς, ακολουθώντας ασκητική ζωή και αφήνοντας κατά μέρος τις πολυτέλειες και τις ανέσεις που είχε συνηθίσει, είναι μοναδική. Όπως επίσης και οι εικόνες των τσιγγάρων της Ουγγαρίας, που αποτελούν συγκλονιστικό δείγμα φωτορεπορτάζ της εποχής. Οι εικόνες δρόμου και καθημερινής ζωής που εκείνος τραβούσε ασυναίσθητα, επειδή κάτι του προσείλκυε την προσοχή, αποτελούν μαθήματα για τους καλύτερους σημερινούς φωτογράφους".
Μοναχικό άλογο, Ουγγαρία, 1924.

Οι φωτογραφίες του περιλαμβάνουν τοπία και σκηνές δρόμου, 
αλλά το κύριο μέρος της έκθεσης ασχολείται με τα πορτραίτα του καλλιτέχνη. 

Ο Schmutzer έχει απαθανατίσει γνωστές προσωπικότητες 
όπως τους Albert Einstein, 

 
Sigmund Freud, 
Albertina.Josef Meder  1917

και άλλους πολλούς, πολιτικούς, διανοητές αλλά και καλλιτέχνες της εποχής.

 Οι κόρες του καλλιτέχνη, Σουζάν και Μαρία, το 1913.

Η Alice Scmutzer, το 1910.
Η έκθεση εγκαινιάστηκε την Πέμπτη, 9 Φεβρουαρίου 2012
και θα διαρκέσει ως τις 7 Απριλίου 2012.

Όλα τα έργα θα είναι προς πώληση,
νώ θα υπάρχει και κατάλογος της έκθεσης.
Η έκθεση πραγματοποιείται με την ευγενική υποστήριξη
της Αυστριακής Πρεσβείας της Αθήνας.

Φωτογραφίες από το Μοναστήρι San Damiano της Ασίζης, 
όπου πέρασε ο φωτογράφος τρεις εβδομάδες, το 1923. 
Στιγμιότυπα από τους τσιγγάνους της Ουγγαρίας.

Μπορείτε να δείτε φωτογραφικά έργα του καλλιτέχνη
σε τέσσερις κατηγορίες: 
Προσωπικότητες, Βιεννέζικη κοινωνία, Ολλανδία, Ταξίδια

 Μία Ολλανδέζα μοδίστρα επί το έργον, καθισμένη δίπλα στο παράθυρο.
Η αγαπημένη φωτογραφία της Ρεγκίνα Αντσενμπέργκερ.
"Στο συγκεκριμένο στιγμιότυπο είναι ξεκάθαρη η επιρροή των Φλαμανδών ζωγράφων, 
τους οποίους αγαπώ πολύ", λέει η ίδια.  
"Το φως είναι απίστευτο, αγγίζει την τελειότητα.
Αλλά η ομορφιά της εικόνας έγκειται στην απαράμιλλη απλότητά της, 
όπως συμβαίνει εξάλλου και στην πραγματική ζωή..."

Η έκθεση φιλοξενείται στο  
Ελευσινίων και Κεραμέων, Μεταξουργείο,
τηλ. 210 5228696
Ώρες λειτουργίας:
Τετάρτη – Παρασκευή: 16:00 – 20:00
Σαββάτο – Κυριακή: 12:00 – 18:00
(Δευτέρα και Τρίτη κλειστά)

Πηγή: Περιοδικό Κ (της Καθημερινής), 12 Φεβρουαρίου 2012

Thursday, February 16, 2012

ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑ-ΠΟΛΗ ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΘΑΛΑΣΣΑ.



Ένα ντοκυμανταίρ που αναφέρεται στη βυθισμένη πόλη της αρχαίας Αλεξάνδρειας.
Ένα κομμάτι της πόλης βρέθηκε κάτω από τη θάλασσα...
Είναι ενδιαφέρον.
Έπεσα πάνω του καθώς έψαχνα διάφορα για το μάθημα της Ιστορίας
και μιας και μου έκανε εντύπωση, το αναρτώ.

Τις καλημέρες μου.

Υ.Γ. Δεν μπορώ να κρατηθώ. Θα το πω.
"Η ψυχή μου περίλυπη εστί έως θανάτου"...
Εξαιτίας της χτεσινής (και της σημερινής μάλλον) κατάληψης,
θα χάσουμε τις δύο εκπαιδευτικές επισκέψεις
που με τόση χαρά περίμενα
την επίσκεψη στη στοά του βιβλίου,
(όπου θα πηγαίναμε με την ομάδα project)
και την επίσκεψη στο Μουσείο Ακρόπολης
(όπου θα πηγαίναμε με τα παιδιά της Α΄ Λυκείου).

Γιατί, βρε παιδιά;
Και ρωτώ:
Υπήρξε έστω και ένα παιδί, που με τη χτεσινή βροχή κατέβηκε στην πορεία στην Αθήνα;
Αν ισχύει η υπόθεσή μου...
... γιατί έγινε η κατάληψη;
Και επίσης ερωτώ:
Τι θα γίνουν τα σουβλάκια που αγόρασε το κυλικείο
για την Τσικνοπέμπτη;
Κι αφού το ξέρατε για την κατάληψη από την προηγούμενη μέρα,
γιατί δεν ειδοποιούσατε, τουλάχιστον να μην αγοραστούν
τόσα σουβλάκια; Σε ποιον καταψύκτη θα τα διατηρήσουμε;;;;;
Σκεπτόμασταν να σας κεράσουμε, οι καθηγητές.
Τώρα νιώθουμε ότι δεν δίνετε σημασία
στην προσφορά μας.
Αλήθεια, τι σας νοιάζει πιο πολύ από όλα;
Το να χάνετε το μάθημα;
Θα επαναλάβω:
Η ψυχή μου περίλυπη εστί έως θανάτου...
Όχι... δεν είναι αυτό το σχολείο που ονειρεύομαι.

The truth about Greece (Μια καλή προσέγγιση...)

Αν και στα αγγλικά δείτε το...

The truth about Greece


http://9gag.com/gag/2681884

Σοφοκλής...

«Ένα κράτος, όπου η αυθάδεια και η ελευθερία τού να κάνει κανείς ό,τι θέλει μένουν ατιμώρητα, μπορεί να είναι κανένας σίγουρος γι' αυτό, ότι μετά από ένα ευτυχισμένο ταξίδι τελειώνει βυθισμένο μέσα στην άβυσσο.»

Με λένε Ελλάδα

Wednesday, February 15, 2012

Ρεμπέτικο - Πρώτη περίοδος


Η ιστορία του ρεμπέτικου εκτείνεται από τα τέλη του 19 ου  αιώνα μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του 1950.
Συμβατικά, για λόγους μεθοδολογίας, έχουμε χωρίσει όλο αυτό το χρονικό διάστημα σε τρείς περιόδους.
Ας ξεκινήσουμε αναλύοντας τα χαρακτηριστικά της πρώτης περιόδου. Πρώτα απ’ όλα μιλάμε για τα τελευταία χρόνια του 19ου  αιώνα ως την Μικρασιατική καταστροφή το 1922. Σ’ αυτή την περίοδο έχουμε δύο πολιτισμικούς πυρήνες, τη Σμύρνη στη Μικρά Ασία και, στην άλλη πλευρά του Αιγαίου, τον Πειραιά. Καθεμιά από αυτές τις δύο περιοχές διαμορφώνει το δικό της στυλ.


Πειραιάς
Ο Πειραιάς μετά  τον διωγμό των κουτσαβάκηδων από την Αθήνα και του Ψυρρή γύρω στο 1890 από τον αξιωματικό Μπαϊρακτάρη, γίνεται το καταφύγιο τους, το μέρος που δεν ενοχλούσαν τόσο την δυτικόφερτη αριστοκρατία της πρωτεύουσας. Αυτοί οι κουτσαβάκηδες, αργότερα μόρτες, μάγκες, νταήδες κλπ  αρνούνται να ενταχθούν στις κυρίαρχες αξίες της κοινωνίας και αντιπαραθέτουν ένα δικό τους σύστημα αξιών πάνω στο οποίο οργανώνεται η ζωή  και σφυρηλατείται η προσωπικότητα του ρεμπέτη. Το νταηλίκι και η επιθετικότητα επιβεβαιώνουν την παράνομη, «αντικοινωνική» στάση του μάγκα που φυσικά συνδύαζε και το κάπνισμα κάνναβης. Σημεία αναφοράς του είναι η πιάτσα και η φυλακή, η μια προέκταση και συνέχεια της άλλης. Πρόκειται για δύο μικροκοινωνίες οι οποίες ιδεολογικά δεν έχουν τίποτα κοινό με τους θεσμούς της «επίσημης κοινωνίας». Όλα αυτά τα χαρακτηριστικά περνούν στα τραγούδια αυτών των ανθρώπων, που διακρίνονται από ιδιαίτερη λιτότητα. Ουσιαστικά αποτελούνται μουσικά από ένα συγκεκριμένο μοτίβο το οποίο παίζεται και ως εισαγωγή αλλά και πάνω σε αυτό λέγονται οι στίχοι, οι οποίοι κι αυτοί λιτότατοι ενώ τις περισσότερες φορές η μία στροφή δεν έχει καμμία νοηματική σχέση με την επόμενη ή προηγούμενη της όπως φαίνεται και σ’ αυτό το τραγούδι:



Σμύρνη
Από την άλλη πλευρά, στη Σμύρνη βλέπουμε μια συνέχεια της παράδοσης και έλλειψη της αίσθησης της παρανομίας. Ο χώρος στον οποίο αναπτύσσεται το ρεμπέτικο της περιοχής είναι το καφενείο, το καφέ – αμάν στο οποίο κάπνιζαν χασίσι αλλά στην περιοχή που κυβερνούσαν τότε οι Τούρκοι δεν υπήρχε αυτή η τάση καταδίωξης της κάνναβης. Το καφέ – αμάν δεν έχει καμμία σχέση με τον τεκέ του Πειραιά. Σ’ αυτό παιζόταν θέατρο σκιών, Καραγκιόζης, ενώ τα τραγούδια που ακούγονταν ήταν αμανέδες, αυτοσχέδιοι  ως επί το πλείστον, αν όχι πάντα.


Βέβαια, σε στιγμές ευθυμίες προτιμούνταν τα χορευτικά τραγούδια, που χορεύονταν είτε σε ζεύγη (καρσιλαμάς), είτε σε κύκλο (καλαματιανός), είτε σε ευθείες (χασάπικος). Καμμία σχέση με τον αργό, μελαγχολικό ζεϊμπέκικο που κυριαρχούσε στους τεκέδες του Πειραιά. Επίσης, στην Σμύρνη διακρίνουμε την κυριαρχία των τοπικών παραδοσιακών οργάνων: σαντούρι, ούτι, κανονάκι, βιολί, τουμπελέκι, σε αντίθεση με το μπουζούκι και τον μπαγλαμά του Πειραιά. Τέλος, στη Σμύρνη έχουμε την παρουσία του γυναικείου φύλου στο τραγούδι, κάτι που ήταν σχεδόν αδιανόητο στους τεκέδες του Πειραιά.
Ο Δημήτρης Σεμσής στο βιολί μαζί με έναν άλλον οργανοπαίχτη στο ούτι.